دیسک گردن

دیسک گردن چیست؟

فتق دیسک گردن یا Cervical Disc Herniation زمانی ایجاد می‌شود که بخشی از ماده داخلی یکی از دیسک‌های بین مهره‌های گردنی از لایه خارجی آن بیرون بزند یا جابه‌جا شود. دیسک‌های بین‌مهره‌ای مانند بالشتک‌هایی بین مهره‌ها قرار گرفته‌اند و به جذب فشار و حفظ حرکت ستون فقرات کمک می‌کنند.

اگر بخش بیرون‌زده دیسک به یکی از ریشه‌های عصبی گردن فشار وارد کند، ممکن است رادیکولوپاتی گردنی (Cervical Radiculopathy) ایجاد شود. در این حالت، درد، گزگز، بی‌حسی یا ضعف می‌تواند از گردن به شانه، بازو، ساعد یا انگشتان انتشار پیدا کند. اگر دیسک به نخاع فشار وارد کند، ممکن است وضعیت مهم‌تری به نام میلوپاتی گردنی (Cervical Myelopathy) ایجاد شود که می‌تواند راه‌رفتن، تعادل و مهارت حرکتی دست‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.

اصطلاحاتی مانند «دیسک گردن»، «پارگی دیسک»، «دیسک بیرون‌زده» و گاهی «دیسک لغزیده» در زبان عمومی استفاده می‌شوند. با این حال، برجستگی دیسک (Disc Bulge) و فتق دیسک (Disc Herniation) از نظر پزشکی دقیقاً یک مفهوم نیستند.

همچنین وجود فتق یا برجستگی دیسک در MRI همیشه به معنای علت درد بودن آن نیست. بعضی افراد تغییرات دیسک را در تصویربرداری دارند ولی هیچ علامتی احساس نمی‌کنند.

دیسک گردن چقدر شایع است؟

فتق دیسک می‌تواند در قسمت‌های مختلف ستون فقرات رخ دهد و بعد از ناحیه کمری، ستون فقرات گردنی یکی از محل‌های مهم درگیری است.

آمارها معمولاً بیشتر برای «رادیکولوپاتی گردنی» گزارش می‌شوند تا خود فتق دیسک. در برخی داده‌های اپیدمیولوژیک، بروز رادیکولوپاتی گردنی حدود ۸۵ مورد در هر ۱۰۰ هزار نفر گزارش شده است. فتق دیسک یکی از علل آن است، اما تنگی سوراخ عصبی و تغییرات فرسایشی مهره‌ها نیز می‌توانند رادیکولوپاتی ایجاد کنند.

فتق دیسک به‌عنوان علت رادیکولوپاتی بیشتر در بزرگسالان جوان‌تر و میانسال دیده می‌شود؛ در سنین بالاتر، آرتروز و تغییرات دژنراتیو ستون فقرات نقش بیشتری پیدا می‌کنند.

انواع فتق دیسک گردن

فتق دیسک می‌تواند از نظر شکل و شدت متفاوت باشد. در گزارش MRI ممکن است اصطلاحاتی مانند protrusion، extrusion و sequestration دیده شود که میزان و شکل جابه‌جایی ماده دیسک را توصیف می‌کنند.

از نظر تأثیر بالینی نیز می‌توان بیماری را به سه حالت مهم تقسیم کرد:

فتق دیسک بدون فشار عصبی

ممکن است در MRI دیده شود ولی علامتی ایجاد نکند یا فقط با درد محدود گردن همراه باشد.

فتق دیسک همراه با رادیکولوپاتی

دیسک به ریشه عصبی فشار وارد می‌کند و می‌تواند باعث درد تیرکشنده، گزگز، بی‌حسی یا ضعف در بازو و دست شود.

فتق دیسک همراه با فشار نخاع

اگر فتق دیسک باعث فشردگی نخاع شود، احتمال بروز علائم میلوپاتی وجود دارد. این وضعیت از نظر پزشکی اهمیت بیشتری دارد و ممکن است نیازمند ارزیابی تخصصی سریع باشد.

علائم دیسک گردن

شدت علائم به محل فتق، اندازه آن و میزان درگیری عصب یا نخاع بستگی دارد.

علائم شایع

علائم ممکن است شامل موارد زیر باشند:

• درد گردن؛

• درد شانه یا اطراف کتف؛

• درد تیرکشنده از گردن به بازو یا دست؛

• احساس سوزش یا درد برق‌آسا؛

• گزگز یا مورمور شدن دست؛

• بی‌حسی بخشی از بازو یا انگشتان؛

• کاهش قدرت عضلات بازو یا دست؛

• کاهش بعضی رفلکس‌ها.

درد ناشی از رادیکولوپاتی معمولاً در یک سمت بدن بیشتر است و ممکن است با برخی حرکات گردن تشدید شود.

علائم اولیه

در بعضی افراد ابتدا درد گردن یا اطراف کتف ظاهر می‌شود و سپس درد به بازو انتشار پیدا می‌کند. در برخی دیگر، درد دست، گزگز یا بی‌حسی ممکن است علامت اصلی باشد و درد گردن چندان شدید نباشد.

علائم هشداردهنده

موارد زیر می‌توانند نشان‌دهنده درگیری قابل‌توجه عصب یا نخاع باشند:

• ضعف جدید یا رو به افزایش در دست یا بازو؛

• ضعف پاها؛

• اختلال تعادل یا راه‌رفتن؛

• زمین خوردن‌های غیرعادی؛

• کاهش مهارت ظریف دست، مانند مشکل در بستن دکمه یا نگه داشتن اشیا؛

• افتادن مکرر وسایل از دست؛

• بی‌حسی گسترده یا علائم در هر دو دست یا پا؛

• اختلال جدید کنترل ادرار یا مدفوع.

وجود چنین علائمی نیازمند ارزیابی پزشکی سریع است.

وجود درد یا گزگز به‌تنهایی تشخیص فتق دیسک را قطعی نمی‌کند؛ بیماری‌های متعددی می‌توانند علائم مشابه ایجاد کنند.

دیسک گردن چه مدت طول می‌کشد؟

مدت بیماری بسیار متغیر است. در بسیاری از بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی گردنی، علائم با درمان غیرجراحی و گذشت زمان کاهش پیدا می‌کنند.

برخی افراد طی چند روز یا چند هفته بهبود محسوسی پیدا می‌کنند و در بسیاری از موارد بهبود در چند هفته تا چند ماه رخ می‌دهد. در داده‌های مربوط به رادیکولوپاتی گردنی، بیشتر بیماران بدون جراحی بهبود پیدا می‌کنند.

ادامه علائم به عواملی مانند شدت فشردگی عصب، ضعف عصبی، اندازه و محل فتق، تغییرات فرسایشی هم‌زمان، نوع فعالیت و پاسخ بیمار به درمان بستگی دارد.

دردی که برای مدت طولانی باقی بماند، مرتب عود کند یا با ضعف عصبی همراه شود باید دوباره ارزیابی شود.

علت دیسک گردن چیست؟

با افزایش سن، دیسک‌های بین‌مهره‌ای به‌تدریج بخشی از آب و انعطاف‌پذیری خود را از دست می‌دهند. لایه خارجی دیسک می‌تواند ضعیف‌تر شود و بخشی از ماده داخل دیسک از آن بیرون بزند.

گاهی نیز یک حرکت ناگهانی، فشار شدید یا آسیب گردن باعث فتق دیسک می‌شود.

بنابراین فتق دیسک معمولاً نتیجه ترکیبی از تغییرات دژنراتیو دیسک و نیروهای مکانیکی است، نه یک علت واحد.

عوامل خطر دیسک گردن

عوامل مرتبط با افزایش احتمال مشکلات دیسک عبارت‌اند از:

• افزایش سن و فرسایش طبیعی دیسک؛

• سیگار کشیدن؛

• بعضی مشاغل فیزیکی و حرکات تکراری گردن؛

• بلند کردن یا جابه‌جایی نامناسب بار؛

• کم‌تحرکی؛

• فعالیت‌های همراه با فشار مکرر به ستون فقرات؛

• سابقه خانوادگی مشکلات دیسک در برخی افراد؛

• آسیب یا ضربه گردن.

این موارد عامل خطر هستند و وجود آنها الزاماً به معنی ایجاد فتق دیسک نیست.

چه کسانی بیشتر در معرض دیسک گردن هستند؟

بزرگسالان میانسال، افرادی که کارهای فیزیکی سنگین یا حرکات تکراری گردن انجام می‌دهند و افراد سیگاری بیشتر در معرض مشکلات دژنراتیو دیسک قرار دارند.

در افراد مسن‌تر، علائم عصبی گردن اغلب حاصل ترکیبی از کاهش ارتفاع دیسک، تشکیل زوائد استخوانی و تنگی مسیر خروج عصب هستند و الزاماً تنها به یک فتق نرم دیسک مربوط نمی‌شوند.

عوارض دیسک گردن

عوارض شایع‌تر

درد مداوم گردن یا دست، اختلال خواب، کاهش فعالیت و ضعف عضلانی ممکن است کیفیت زندگی را کاهش دهند.

آسیب عصبی

فشردگی قابل‌توجه یا طولانی‌مدت یک ریشه عصبی ممکن است با ضعف و اختلال حس همراه باشد.

فشار نخاع یا میلوپاتی

یکی از مهم‌ترین عوارض، فشار بر نخاع گردنی است. اختلال راه‌رفتن، کاهش تعادل، ضعف پاها و کاهش مهارت دست می‌توانند از نشانه‌های آن باشند.

آیا دیسک گردن خطرناک است؟

در بیشتر افراد، فتق دیسک گردن یک بیماری تهدیدکننده زندگی نیست و بسیاری از موارد بدون جراحی بهتر می‌شوند. با این حال، شدت بیماری در افراد مختلف یکسان نیست.

فتق دیسکی که فقط باعث درد خفیف شده با فتقی که موجب ضعف پیشرونده یا فشار نخاع شده است تفاوت زیادی دارد. علائم عصبی پیشرونده نباید صرفاً با استراحت یا درمان خانگی طولانی‌مدت پیگیری شوند.

تشخیص دیسک گردن

تشخیص از ترکیب شرح حال، معاینه عصبی و در صورت نیاز تصویربرداری انجام می‌شود.

معاینه

پزشک معمولاً قدرت عضلات، حس پوست، رفلکس‌ها، دامنه حرکت گردن و الگوی انتشار درد را بررسی می‌کند. بعضی مانورها می‌توانند احتمال درگیری ریشه عصبی را مشخص‌تر کنند.

MRI

MRI بهترین روش معمول برای مشاهده دیسک، نخاع، ریشه‌های عصبی و بافت‌های نرم است.

با این حال، هر فردی که چند روز گردن‌درد دارد به MRI فوری نیاز ندارد. طبق معیارهای تصویربرداری ACR در سال ۲۰۲۴، در فرد بالغ با درد حاد گردن همراه با رادیکولوپاتی ولی بدون علائم خطر، MRI بدون تزریق ممکن است مناسب باشد؛ در رادیکولوپاتی مزمن، MRI بدون تزریق معمولاً روش مناسب تصویربرداری است.

رادیوگرافی

عکس ساده خود دیسک را نشان نمی‌دهد، اما می‌تواند اطلاعاتی درباره وضعیت مهره‌ها، کاهش فضای دیسک یا بعضی تغییرات استخوانی بدهد.

CT Scan

CT بیشتر ساختار استخوانی را نشان می‌دهد و در شرایط خاص، به‌خصوص بعضی آسیب‌های تروماتیک یا زمانی که MRI مناسب نیست، استفاده می‌شود.

نوار عصب و عضله

EMG و مطالعات هدایت عصبی ممکن است برای تشخیص محل آسیب عصبی و تمایز رادیکولوپاتی از مشکلاتی مانند گیر افتادن عصب در آرنج یا مچ دست استفاده شوند.

بیماری‌هایی که ممکن است شبیه دیسک گردن باشند

درد یا گزگز دست همیشه از دیسک گردن نیست. پزشک ممکن است شرایطی مانند موارد زیر را بررسی کند:

• سندرم تونل کارپال؛

• گیر افتادن عصب اولنار در آرنج؛

• بیماری‌های شانه مانند مشکلات روتاتورکاف؛

• نوروپاتی‌های محیطی؛

• آسیب شبکه عصبی بازویی؛

• آرتروز و تنگی کانال گردن؛

• بعضی بیماری‌های نخاعی.

اگر درد بازو همراه با درد یا فشار قفسه سینه، تنگی نفس یا علائم قلبی باشد، نباید خودبه‌خود به دیسک گردن نسبت داده شود.

درمان دیسک گردن

درمان بر اساس شدت علائم و وجود یا عدم وجود آسیب عصبی انتخاب می‌شود.

درمان خط اول

در اغلب بیماران بدون ضعف عصبی پیشرونده یا فشار شدید نخاع، ابتدا درمان غیرجراحی انجام می‌شود. بسیاری از فتق‌های دیسک گردنی با گذشت زمان و درمان محافظه‌کارانه بهتر می‌شوند.

درمان ممکن است شامل اصلاح موقت فعالیت، داروهای کنترل درد و فیزیوتراپی باشد.

استراحت مطلق طولانی‌مدت معمولاً توصیه نمی‌شود. فعالیت روزانه تا حدی که علائم را به‌طور قابل‌توجه تشدید نکند بهتر از بی‌حرکتی طولانی است.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی می‌تواند شامل تمرین‌های دامنه حرکت، کشش، تقویت عضلات گردن و کمربند شانه‌ای، اصلاح وضعیت بدن و آموزش ارگونومی باشد.

نوع تمرین باید بر اساس شرایط بیمار تعیین شود؛ حرکاتی که درد تیرکشنده یا علائم عصبی را تشدید می‌کنند نباید بدون ارزیابی مناسب ادامه داده شوند.

تزریق اپیدورال کورتیکواستروئید

در برخی بیماران مبتلا به درد رادیکولار مقاوم، تزریق کورتیکواستروئید در اطراف عصب مطرح می‌شود.

این تزریق فتق دیسک را از بین نمی‌برد و هدف آن کاهش التهاب و درد است. مرور شواهد آکادمی نورولوژی آمریکا در سال ۲۰۲۵ نشان می‌دهد داده‌های مربوط به فایده بلندمدت تزریق اپیدورال برای رادیکولوپاتی محدود است و شواهد اختصاصی ناحیه گردنی نیز کمتر از کمری است.

این روش همچنین می‌تواند به‌ندرت با عوارض عصبی جدی همراه باشد؛ بنابراین باید پس از بررسی سود و خطر و توسط پزشک متخصص انجام شود.

داروهای مورد استفاده برای دیسک گردن

داروها معمولاً برای کنترل درد و علائم استفاده می‌شوند و خود فتق دیسک را به‌طور مستقیم ترمیم نمی‌کنند.

استامینوفن

Acetaminophen / Paracetamol یک مسکن است و ممکن است برای درد خفیف تا متوسط استفاده شود.

داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی

داروهایی مانند ایبوپروفن (Ibuprofen) یا ناپروکسن (Naproxen) می‌توانند در بعضی بیماران درد و التهاب را کاهش دهند.

این داروها برای همه مناسب نیستند؛ سابقه زخم یا خونریزی گوارشی، بیماری کلیوی، بعضی بیماری‌های قلبی، مصرف داروهای ضدانعقاد و بارداری از مواردی هستند که باید هنگام انتخاب آنها در نظر گرفته شوند.

داروهای درد عصبی

در برخی بیماران مبتلا به درد عصبی ممکن است پزشک داروهایی مانند گاباپنتین، پره‌گابالین یا برخی داروهای ضدافسردگی با اثر بر درد عصبی را در نظر بگیرد.

شل‌کننده‌های عضلانی

در صورت وجود اسپاسم ممکن است برای مدت محدود تجویز شوند. خواب‌آلودگی و سرگیجه از عوارض مهم برخی از این داروها هستند.

داروهای مخدر

اپیوئیدها معمولاً انتخاب معمول یا طولانی‌مدت برای دیسک گردن نیستند و در صورت استفاده باید محدود و تحت نظر پزشک باشند.

انتخاب دارو و دوز آن باید بر اساس وضعیت پزشکی فرد توسط پزشک انجام شود.

جراحی دیسک گردن

بیشتر بیماران به جراحی نیاز پیدا نمی‌کنند.

جراحی زمانی بیشتر مطرح می‌شود که درد شدید و محدودکننده با درمان غیرجراحی مناسب بهتر نشود، ضعف عصبی قابل‌توجه یا پیشرونده ایجاد شود یا فشار نخاع وجود داشته باشد.

روش‌های اصلی عبارت‌اند از:

دیسککتومی قدامی گردن و فیوژن (ACDF)

دیسک آسیب‌دیده از جلوی گردن برداشته می‌شود و فضای بین مهره‌ها با روش فیوژن تثبیت می‌شود.

تعویض دیسک گردن

در بیماران منتخب، پس از برداشتن دیسک، از دیسک مصنوعی استفاده می‌شود تا حرکت آن سطح تا حد امکان حفظ شود. همه بیماران کاندید مناسب تعویض دیسک نیستند.

جراحی از پشت گردن

در بعضی فتق‌های جانبی می‌توان از روش‌هایی مانند posterior cervical foraminotomy برای آزاد کردن ریشه عصبی استفاده کرد. انتخاب روش به محل فتق، تعداد سطوح درگیر، وضعیت مفاصل و شرایط بیمار بستگی دارد.

هیچ روش جراحی واحدی برای همه بیماران «بهترین» نیست.

درمان خانگی و مراقبت از خود

در موارد خفیف و بدون علائم هشدار می‌توان فعالیت‌هایی را که درد را تشدید می‌کنند موقتاً کاهش داد.

کمپرس سرد یا گرم ممکن است به کنترل موقت درد یا گرفتگی عضلات کمک کند. حفظ فعالیت سبک و پرهیز از بی‌حرکتی طولانی نیز معمولاً مناسب‌تر از استراحت مطلق است.

تنظیم ارتفاع نمایشگر، وضعیت صندلی، حمایت مناسب از ساعدها و پرهیز از نگه داشتن طولانی سر در حالت خم‌شده می‌تواند فشار مکانیکی گردن را کاهش دهد.

دستکاری شدید یا ناگهانی گردن در فردی که علائم عصبی یا تشخیص نامشخص دارد نباید جایگزین ارزیابی پزشکی شود.

تغذیه و دیسک گردن

هیچ ماده غذایی یا مکملی ثابت نشده است که بتواند فتق دیسک گردن را به حالت طبیعی برگرداند.

رژیم غذایی متعادل، دریافت کافی پروتئین و حفظ وزن مناسب برای سلامت عمومی سیستم عضلانی‌اسکلتی مفید است، اما محصولاتی مانند مکمل‌های «بازسازی دیسک» نباید به‌عنوان درمان اثبات‌شده معرفی شوند.

پیشگیری از دیسک گردن

نمی‌توان همه موارد فتق دیسک را پیشگیری کرد، زیرا افزایش سن و تغییرات طبیعی دیسک نقش مهمی دارند.

اقدامات منطقی برای کاهش فشار بر ستون فقرات عبارت‌اند از:

• حفظ فعالیت بدنی منظم؛

• تقویت عضلات گردن، شانه و تنه با روش مناسب؛

• رعایت ارگونومی در محیط کار؛

• اجتناب از وضعیت ثابت گردن برای مدت طولانی؛

• استفاده از روش صحیح هنگام بلند کردن اجسام؛

• ترک سیگار.

آیا دیسک گردن درمان می‌شود؟

در بسیاری از افراد علائم به‌تدریج کاهش پیدا می‌کنند و فرد بدون جراحی به فعالیت طبیعی برمی‌گردد.

با این حال، «از بین رفتن علائم» لزوماً به این معنی نیست که همه تغییرات MRI کاملاً ناپدید شده‌اند. هدف درمان بیشتر کاهش درد، برطرف شدن فشار عصبی، بازیابی قدرت و عملکرد و پیشگیری از آسیب عصبی است.

آیا دیسک گردن عود می‌کند؟

بله، امکان عود علائم وجود دارد. ممکن است همان سطح دیسک دوباره علامت‌دار شود یا در طول زمان دیسک دیگری دچار تغییرات دژنراتیو شود.

فعالیت بدنی مناسب، رعایت ارگونومی، کنترل عوامل خطر و ادامه تمرین‌های توصیه‌شده می‌تواند در مدیریت بلندمدت کمک‌کننده باشد.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم؟

مراجعه معمول

اگر درد گردن به شانه یا بازو انتشار پیدا می‌کند، بی‌حسی یا گزگز مداوم وجود دارد، درد بعد از مدتی مراقبت اولیه بهتر نمی‌شود یا مرتب عود می‌کند، ارزیابی پزشکی مناسب است.

مراجعه فوری

در شرایط زیر باید سریع‌تر ارزیابی شوید:

• ضعف جدید یا رو به افزایش دست یا پا؛

• اختلال راه‌رفتن یا تعادل؛

• کاهش واضح مهارت دست‌ها؛

• علائم عصبی در هر دو دست یا پا؛

• اختلال جدید ادرار یا مدفوع؛

• درد گردن پس از ضربه شدید همراه با ضعف یا بی‌حسی؛

• تب یا علائم عفونت همراه با درد شدید گردن؛

• سابقه سرطان همراه با درد جدید و غیرمعمول گردن.

این علائم ممکن است به بیماری‌هایی مهم‌تر از یک فتق ساده دیسک مربوط باشند.

۱. آیا دیسک گردن همان آرتروز گردن است؟
خیر. فتق دیسک و آرتروز یا اسپوندیلوز گردن بیماری‌های متفاوتی هستند، هرچند ممکن است هم‌زمان وجود داشته باشند.

۲. آیا دیسک گردن باعث درد دست می‌شود؟
بله. فشار روی ریشه عصبی می‌تواند درد را از گردن به شانه، بازو، ساعد یا انگشتان منتقل کند.

۳. آیا گزگز انگشتان همیشه از دیسک گردن است؟
خیر. سندرم تونل کارپال، گیر افتادن عصب در آرنج، نوروپاتی و بیماری‌های دیگری نیز چنین علائمی ایجاد می‌کنند.

۴. آیا دیسک گردن بدون جراحی خوب می‌شود؟
بله. بسیاری از موارد رادیکولوپاتی گردنی با درمان غیرجراحی و گذشت زمان بهتر می‌شوند.

۵. آیا MRI برای همه لازم است؟
خیر. نیاز به MRI به مدت و شدت علائم، معاینه عصبی و وجود علائم هشدار بستگی دارد.

۶. آیا اندازه فتق در MRI شدت بیماری را مشخص می‌کند؟
نه به‌تنهایی. یافته MRI باید با علائم و معاینه بیمار تطبیق داده شود.

۷. دیسک گردن چقدر طول می‌کشد؟
بسیاری از بیماران طی چند هفته تا چند ماه بهبود می‌یابند، اما مدت دقیق به نوع و شدت آسیب عصبی بستگی دارد.

۸. آیا دیسک گردن باعث سردرد می‌شود؟
گردن‌درد می‌تواند در بعضی افراد با سردرد همراه باشد، اما سردرد علل متعددی دارد و نباید هر سردردی را به دیسک نسبت داد.

۹. آیا استراحت مطلق مفید است؟
معمولاً خیر. کاهش موقت فعالیت‌های تشدیدکننده مناسب است، اما بی‌حرکتی طولانی‌مدت معمولاً توصیه نمی‌شود.

۱۰. آیا گردنبند طبی لازم است؟
در برخی شرایط و برای مدت کوتاه ممکن است توصیه شود، ولی استفاده طولانی بدون نظر پزشک می‌تواند موجب ضعف عضلات شود.

۱۱. آیا ماساژ دیسک را جا می‌اندازد؟
خیر. ماساژ ممکن است بعضی گرفتگی‌های عضلانی را کاهش دهد، اما فتق دیسک را به محل خود «جا نمی‌اندازد».

۱۲. آیا تزریق کورتون دیسک را درمان می‌کند؟
خیر. هدف تزریق کاهش التهاب و درد اطراف عصب است، نه ترمیم خود دیسک.

۱۳. چه زمانی جراحی لازم می‌شود؟
در ضعف عصبی پیشرونده، فشار نخاع یا درد شدید و مداومی که به درمان مناسب غیرجراحی پاسخ نداده است، جراحی بیشتر مطرح می‌شود.

۱۴. آیا دیسک گردن می‌تواند روی پاها اثر بگذارد؟
اگر فتق باعث فشار بر نخاع شود، ممکن است تعادل، راه‌رفتن یا قدرت پاها نیز تحت تأثیر قرار بگیرد. این وضعیت نیازمند بررسی سریع است.

۱۵. آیا دیسک گردن خطر فلج دارد؟
اکثر فتق‌های دیسک چنین پیامدی ندارند. اما فشار شدید بر نخاع می‌تواند آسیب عصبی جدی ایجاد کند و باید سریع ارزیابی شود.

خلاصه

• فتق دیسک گردن زمانی رخ می‌دهد که بخشی از دیسک بین مهره‌های گردنی جابه‌جا شود.

• فتق دیسک ممکن است بدون علامت باشد یا باعث فشار بر عصب یا نخاع شود.

• درد تیرکشنده دست، گزگز، بی‌حسی و ضعف از علائم مهم رادیکولوپاتی هستند.

• بیشتر موارد بدون علائم خطر ابتدا با درمان غیرجراحی مدیریت می‌شوند.

• MRI برای همه بیماران در شروع علائم ضروری نیست.

• ضعف پیشرونده، اختلال راه‌رفتن و کاهش مهارت دست‌ها از علائم هشدار فشار نخاع هستند.

• دارو و فیزیوتراپی عمدتاً برای کنترل علائم و بازیابی عملکرد استفاده می‌شوند.

• جراحی در بیماران منتخب با فشار عصبی یا نخاعی مهم یا علائم مقاوم مطرح می‌شود.