انحراف شست پا

انحراف شست پا چیست؟

در حالت طبیعی، شست پا تقریباً در امتداد اولین استخوان کف پا یا First Metatarsal قرار دارد.

در هالوکس والگوس، چند تغییر به‌تدریج اتفاق می‌افتد:

• شست به طرف انگشتان کوچک‌تر منحرف می‌شود؛

• اولین استخوان متاتارس به سمت داخل پا حرکت می‌کند؛

• مفصل متاتارسوفالانژیال شست از راستای طبیعی خارج می‌شود؛

• برجستگی در سمت داخلی مفصل بیشتر دیده می‌شود.

بنابراین بونیون فقط یک برجستگی سطحی نیست و تراشیدن ساده برجستگی بدون اصلاح راستای استخوان‌ها معمولاً درمان مناسبی برای تغییر شکل واقعی نیست.

انحراف شست پا چقدر شایع است؟

هالوکس والگوس یکی از شایع‌ترین تغییر شکل‌های جلوی پا است.

یک متاآنالیز جهانی در سال ۲۰۲۳ شیوع کلی آن را حدود ۱۹ درصد برآورد کرد. در همان مطالعه، شیوع در زنان حدود ۲۴ درصد و در مردان حدود ۱۱ درصد گزارش شد.

شیوع با افزایش سن بیشتر می‌شود. تفاوت بسیار زیاد میان مطالعات مختلف نشان می‌دهد عواملی مانند سن جمعیت، جنس، تعریف بیماری و روش تشخیص بر اعداد گزارش‌شده اثر دارند.

بنابراین این اعداد باید به‌عنوان برآوردهای جمعیتی در نظر گرفته شوند، نه احتمال ابتلای یک فرد مشخص.

بعضی افراد هیچ دردی ندارند و فقط متوجه تغییر شکل پا می‌شوند.

علائم احتمالی شامل:

• برجستگی کنار مفصل شست؛

• انحراف شست به سمت انگشت دوم؛

• درد روی برجستگی هنگام پوشیدن کفش؛

• قرمزی و تحریک پوست؛

• ضخیم شدن یا پینه پوست؛

• احساس فشار در جلوی پا؛

• درد زیر پنجه؛

• کاهش یا دردناک شدن حرکت شست؛

• مشکل در پیدا کردن کفش مناسب.

در موارد شدید، شست ممکن است روی انگشت دوم قرار گیرد یا انگشت دوم به سمت بالا تغییر شکل پیدا کند.

درد بونیون از کجا ایجاد می‌شود؟

منبع درد در همه بیماران یکسان نیست.

درد ممکن است ناشی از:

• فشار کفش روی برجستگی؛

• التهاب بافت‌های اطراف مفصل؛

• آرتروز مفصل شست؛

• فشار غیرطبیعی روی سر استخوان‌های کف پا؛

• پینه؛

• یا تغییر شکل انگشتان مجاور

باشد.

اندازه بونیون نیز الزاماً با مقدار درد رابطه مستقیم ندارد. یک بونیون نسبتاً بزرگ ممکن است بدون درد باشد و یک تغییر شکل کوچک‌تر در کفش نامناسب درد زیادی ایجاد کند.

هالوکس والگوس معمولاً یک تغییر شکل پیشرونده محسوب می‌شود، اما سرعت پیشرفت در افراد مختلف بسیار متفاوت است.

در بعضی افراد تغییر شکل سال‌ها تقریباً ثابت می‌ماند و در برخی دیگر به‌تدریج بیشتر می‌شود.

نمی‌توان از روی ظاهر پا با اطمینان پیش‌بینی کرد که انحراف در چند سال آینده چقدر تغییر خواهد کرد.

درمان‌های غیرجراحی بیشتر برای کنترل علائم هستند و شواهد قانع‌کننده‌ای وجود ندارد که کفی یا اسپلینت بتوانند در بزرگسالان پیشرفت ساختاری بیماری را به‌طور قابل‌اعتماد متوقف کنند.

هالوکس والگوس معمولاً یک علت واحد ندارد و حاصل ترکیبی از استعداد ژنتیکی، ساختمان پا، عملکرد عضلات و مفاصل و عوامل محیطی است.

عوامل ژنتیکی

سابقه خانوادگی در بسیاری از بیماران وجود دارد.

مطالعات جدید نیز از نقش مهم استعداد خانوادگی و عوامل ژنتیکی مرتبط با بافت همبند حمایت می‌کنند.

فرد ممکن است مستقیماً «بونیون» را به ارث نبرد، بلکه ویژگی‌هایی مانند شکل استخوان‌ها، شلی رباط‌ها یا الگوی عملکرد پا را به ارث ببرد که زمینه ایجاد آن را فراهم می‌کنند.

کفش نامناسب

کفش‌های نوک‌باریک انگشتان را به سمت یکدیگر فشار می‌دهند و کفش پاشنه‌بلند نیز بخش بیشتری از وزن را به جلوی پا منتقل می‌کند.

استفاده طولانی‌مدت از این کفش‌ها می‌تواند در فرد مستعد با ایجاد یا تشدید هالوکس والگوس ارتباط داشته باشد.

اما بسیاری از افرادی که هیچ‌گاه کفش تنگ نپوشیده‌اند نیز بونیون ایجاد می‌کنند؛ بنابراین کفش تنها علت نیست.

ساختمان و عملکرد پا

عواملی مانند:

• صافی کف پا در برخی افراد؛

• پرونیشن بیش از حد؛

• افزایش حرکت اولین متاتارس؛

• شکل خاص مفاصل؛

• عدم تعادل عضلات اطراف شست

ممکن است در ایجاد بیماری نقش داشته باشند.

بیماری‌های مفصلی

بیماری‌هایی مانند آرتریت روماتوئید و بعضی بیماری‌های التهابی مفاصل ممکن است با ایجاد یا تشدید تغییر شکل انگشتان پا همراه باشند.

عواملی که در مطالعات با هالوکس والگوس ارتباط داشته‌اند شامل:

• جنس مؤنث؛

• افزایش سن؛

• سابقه خانوادگی؛

• بعضی ویژگی‌های ساختاری پا؛

• پرونیشن غیرطبیعی؛

• استفاده طولانی از کفش نامناسب یا بسیار باریک

هستند.

وجود این عوامل به معنی ایجاد قطعی بونیون نیست.

در بیشتر افراد بونیون خطرناک نیست و نیاز به درمان اورژانسی ندارد.

اهمیت آن بیشتر به درد و اختلال عملکرد مربوط می‌شود.

با پیشرفت تغییر شکل ممکن است موارد زیر ایجاد شوند:

• درد مزمن مفصل؛

• مشکلات پوشیدن کفش؛

• پینه و میخچه؛

• درد زیر پنجه؛

• تغییر شکل انگشت دوم؛

• بورسیت روی برجستگی؛

• کاهش حرکت شست؛

• آرتروز مفصل.

ظاهر نامناسب پا به‌تنهایی دلیل پزشکی کافی برای جراحی نیست.

هر دو بیماری می‌توانند مفصل شست پا را درگیر کنند، اما رفتار آنها متفاوت است.

بونیون معمولاً به‌تدریج ایجاد می‌شود و یک برجستگی نسبتاً ثابت همراه با انحراف شست وجود دارد.

در مقابل، نقرس می‌تواند به‌طور ناگهانی باعث درد بسیار شدید، قرمزی، گرمی و تورم مفصل شست شود.

البته فرد دارای بونیون نیز ممکن است هم‌زمان به نقرس مبتلا شود. بنابراین شروع ناگهانی التهاب شدید نباید خودکار به بونیون نسبت داده شود.

در بسیاری از موارد تشخیص با معاینه امکان‌پذیر است.

پزشک موارد زیر را بررسی می‌کند:

• میزان انحراف شست؛

• حرکت مفصل؛

• محل دقیق درد؛

• وضعیت انگشت دوم؛

• پینه‌های کف پا؛

• قوس پا؛

• راستای پاشنه؛

• کیفیت پوست و گردش خون.

رادیوگرافی در حالت ایستاده

اگر علائم قابل‌توجه وجود داشته باشد یا جراحی بررسی شود، معمولاً رادیوگرافی در حالت تحمل وزن گرفته می‌شود.

گرفتن عکس در حالت ایستاده اهمیت دارد، زیرا راستای واقعی استخوان‌ها هنگام تحمل وزن مشخص می‌شود.

پزشک در عکس زاویه‌هایی مانند:

• Hallux Valgus Angle؛

• Intermetatarsal Angle

و همچنین وضعیت مفصل و وجود آرتروز را ارزیابی می‌کند.

شدت ظاهری یا زاویه رادیوگرافی به‌تنهایی تعیین نمی‌کند فرد به جراحی نیاز دارد؛ علائم و محدودیت فعالیت نیز اهمیت دارند.

آیا MRI لازم است؟

معمولاً خیر.

MRI برای تشخیص معمول بونیون لازم نیست. در صورت شک به مشکل دیگری در تاندون، غضروف یا بافت نرم ممکن است در شرایط خاص درخواست شود.

درمان در فرد بدون درد

اگر بونیون درد ندارد و فعالیت را محدود نمی‌کند، معمولاً درمان پزشکی خاصی لازم نیست.

صرف وجود انحراف شست دلیل انجام جراحی نیست.

مهم‌ترین اقدام غیرجراحی استفاده از کفشی است که فشار روی برجستگی را کم کند.

ویژگی‌های مناسب عبارت‌اند از:

• فضای کافی برای انگشتان؛

• پنجه پهن؛

• پاشنه کوتاه؛

• زیره مناسب؛

• رویه نرم و انعطاف‌پذیر.

کفش نباید روی برجستگی مفصل فشار مستقیم وارد کند.

کفش‌های بسیار نوک‌تیز و پاشنه‌بلند معمولاً علائم را تشدید می‌کنند.

پدهای نرم ژله‌ای یا فومی می‌توانند اصطکاک میان برجستگی و کفش را کاهش دهند.

اگر کفش همچنان بسیار تنگ باشد، اضافه کردن پد ممکن است فضای داخل کفش را کمتر و فشار را حتی بیشتر کند؛ بنابراین پد باید همراه با کفش مناسب استفاده شود.

Toe Spacer یا فاصله‌دهنده شست می‌تواند در برخی افراد فشار بین انگشت اول و دوم یا ناراحتی را کاهش دهد.

اسپلینت شبانه نیز ممکن است در بعضی افراد باعث کاهش موقت درد شود.

اما شواهد نشان نمی‌دهند که این وسایل بتوانند در یک بزرگسال، تغییر شکل استخوانی تثبیت‌شده را به‌طور دائمی صاف کنند.

محصولاتی که با عنوان «اصلاح قطعی بونیون بدون عمل» تبلیغ می‌شوند باید با احتیاط ارزیابی شوند.

کفی یا Foot Orthosis ممکن است به‌ویژه زمانی مفید باشد که بیمار هم‌زمان درد زیر پنجه، صافی کف پا یا مشکلات مکانیکی دیگری داشته باشد.

هدف کفی:

• توزیع بهتر فشار؛

• افزایش راحتی؛

• کاهش برخی دردهای همراه

است.

کفی معمولاً خود بونیون را از بین نمی‌برد و شواهد محدودی برای اصلاح دائمی زاویه شست توسط کفی وجود دارد.

تمرین‌های پا ممکن است:

• حرکت مفصل را حفظ کنند؛

• عضلات کوچک پا را تقویت کنند؛

• تعادل را بهبود دهند؛

• و برخی علائم را کاهش دهند.

اما در یک بونیون ساختاری بزرگسالان، تمرین به‌تنهایی معمولاً استخوان‌ها را به وضعیت طبیعی دائمی برنمی‌گرداند.

بنابراین هدف تمرین بیشتر بهبود درد و عملکرد است، نه تضمین اصلاح ظاهری.

در صورت تحریک و درد پس از فعالیت، استفاده کوتاه از کمپرس سرد با یک لایه پارچه بین پوست و یخ ممکن است کمک‌کننده باشد.

داروهایی مانند استامینوفن یا در افراد مناسب داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی می‌توانند برای دوره کوتاه درد استفاده شوند.

افراد مبتلا به بیماری کلیوی، سابقه زخم یا خون‌ریزی معده، برخی بیماری‌های قلبی یا افرادی که داروی ضدانعقاد مصرف می‌کنند باید درباره NSAIDها احتیاط کنند.

تزریق کورتیکواستروئید درمان معمول خود تغییر شکل هالوکس والگوس نیست.

اگر بیمار هم‌زمان التهاب یا آرتروز دردناک مفصل داشته باشد، در بعضی شرایط ممکن است تزریق برای کاهش کوتاه‌مدت التهاب مطرح شود.

تزریق انحراف استخوان را اصلاح نمی‌کند.

جراحی معمولاً زمانی بررسی می‌شود که:

• درد قابل‌توجه و مداوم وجود دارد؛

• پوشیدن کفش مناسب نیز علائم را کنترل نمی‌کند؛

• فعالیت روزانه یا راه رفتن محدود شده است؛

• درمان‌های غیرجراحی کافی مؤثر نبوده‌اند.

جراحی فقط برای زیباتر شدن ظاهر پا معمولاً توصیه نمی‌شود.

هدف جراحی فقط برداشتن برجستگی نیست.

جراح تلاش می‌کند:

• راستای استخوان‌ها را اصلاح کند؛

• شست را در موقعیت مناسب قرار دهد؛

• تعادل مفصل را بازیابی کند؛

• و درد را کاهش دهد.

نوع جراحی بر اساس شدت تغییر شکل، شکل استخوان‌ها، آرتروز، سن، کیفیت استخوان و نیازهای بیمار انتخاب می‌شود.

بیش از یک روش مناسب برای هالوکس والگوس وجود دارد و یک عمل واحد برای تمام بیماران بهترین انتخاب نیست.

Osteotomy یکی از رایج‌ترین روش‌های جراحی است.

در این روش استخوان متاتارس به‌صورت کنترل‌شده بریده، در وضعیت اصلاح‌شده قرار داده و با پیچ یا سایر وسایل تثبیت می‌شود.

روش‌هایی مانند:

• Chevron؛

• Scarf؛

• و سایر استئوتومی‌های متاتارس

بر اساس نوع تغییر شکل استفاده می‌شوند.

در برخی بیماران علاوه بر اصلاح متاتارس، قسمتی از استخوان خود شست نیز نیاز به اصلاح دارد.

در Akin Osteotomy یک برش کنترل‌شده در فالانکس شست ایجاد می‌شود تا راستای انگشت بهتر شود.

این عمل معمولاً همراه روش دیگری انجام می‌شود.

در بعضی تغییر شکل‌های شدید یا شرایط خاص اولین متاتارس، ممکن است Lapidus Procedure انجام شود.

در این عمل مفصل نزدیک قاعده اولین متاتارس اصلاح و فیوز می‌شود تا راستای اولین ستون پا پایدارتر شود.

انتخاب این عمل بر اساس معاینه و رادیوگرافی است و صرفاً بزرگ بودن برجستگی به معنی نیاز به Lapidus نیست.

اگر مفصل اصلی شست دچار آرتروز شدید، تغییر شکل بسیار شدید یا بعضی شرایط خاص باشد، ممکن است First MTP Arthrodesis انجام شود.

در این عمل مفصل در یک موقعیت عملکردی مناسب ثابت می‌شود.

حرکت مفصل از بین می‌رود، اما در بیمار مناسب می‌تواند درد را به‌طور قابل‌توجهی کاهش دهد و اصلاح پایداری ایجاد کند.

در سال‌های اخیر Minimally Invasive Surgery یا MIS و جراحی پرکوتانئوس برای اصلاح بونیون گسترش یافته‌اند.

در این روش‌ها اصلاح استخوان با برش‌های پوستی کوچک‌تر و تحت هدایت تصویربرداری انجام می‌شود.

بررسی‌های جدید و توصیه‌های NICE، جراحی کم‌تهاجمی را در دست جراح آموزش‌دیده یک گزینه قابل‌قبول در کنار جراحی باز می‌دانند.

با این حال، شواهد فعلی نشان نمی‌دهند که جراحی کم‌تهاجمی در همه بیماران الزاماً از جراحی باز بهتر باشد. انتخاب روش باید بر اساس نوع تغییر شکل و تجربه جراح انجام شود.

مدت نقاهت به نوع عمل بستگی دارد.

در بسیاری از جراحی‌ها بیمار مدتی از کفش مخصوص بعد از عمل استفاده می‌کند و اجازه تحمل وزن طبق نوع جراحی داده می‌شود.

در هفته‌های نخست معمولاً:

• بالا نگه داشتن پا؛

• کنترل تورم؛

• مراقبت از زخم؛

• محدود کردن فعالیت

اهمیت دارد.

تورم پا می‌تواند برای چند ماه باقی بماند.

بازگشت به کفش معمولی، رانندگی، کار و ورزش به نوع جراحی، پای عمل‌شده، روند جوش خوردن استخوان و نوع فعالیت بستگی دارد.

مانند هر عمل جراحی، عوارض احتمالی وجود دارند:

• عفونت؛

• تأخیر در ترمیم زخم؛

• آسیب عصبی و بی‌حسی؛

• خشکی مفصل؛

• جوش نخوردن یا دیر جوش خوردن استخوان؛

• درد مداوم؛

• اصلاح ناکافی؛

• اصلاح بیش از حد؛

• عود هالوکس والگوس؛

• لخته خون، هرچند کمتر شایع.

قبل از جراحی باید منافع احتمالی با این خطرها مقایسه شوند.

بله، عود امکان‌پذیر است.

خطر عود به عواملی مانند:

• شدت اولیه تغییر شکل؛

• سن؛

• ساختمان پا؛

• نوع عمل؛

• میزان اصلاح حاصل‌شده؛

• و عوامل زیستی فرد

بستگی دارد.

هیچ روش جراحی‌ای نمی‌تواند تضمین کند بونیون هرگز بازنمی‌گردد.

هالوکس والگوس نوجوانان ممکن است زمینه خانوادگی و ساختاری قوی‌تری داشته باشد.

در فرد جوان بدون درد، معمولاً جراحی صرفاً به دلیل ظاهر توصیه نمی‌شود.

درمان اولیه شامل:

• کفش مناسب؛

• کنترل فشار؛

• و درمان مشکلات همراه

است.

از آنجا که احتمال عود بعد از جراحی در بیمار دارای اسکلت نابالغ می‌تواند بیشتر باشد، زمان و نوع جراحی باید با دقت انتخاب شود.

این دو مشکل ممکن است هم‌زمان دیده شوند.

برخی ویژگی‌های مکانیکی مرتبط با کف پای صاف و پرونیشن پا با هالوکس والگوس ارتباط دارند، اما هر فرد دارای کف پای صاف بونیون ایجاد نمی‌کند و هر فرد مبتلا به بونیون نیز کف پای صاف ندارد.

در صورت وجود هم‌زمان هر دو مشکل، جراح هنگام برنامه‌ریزی درمان وضعیت کل پا را بررسی می‌کند.

به دلیل نقش قوی عوامل ژنتیکی و ساختاری، پیشگیری کامل همیشه ممکن نیست.

با این حال استفاده از کفش مناسب می‌تواند فشار روی شست و علائم را کاهش دهد.

برای کاهش فشار:

• کفشی با پنجه پهن انتخاب کنید؛

• از پوشیدن طولانی کفش‌های بسیار نوک‌باریک خودداری کنید؛

• استفاده طولانی از پاشنه‌های بسیار بلند را محدود کنید؛

• کفشی انتخاب کنید که اندازه واقعی پا باشد.

این اقدامات نمی‌توانند تضمین کنند فرد مستعد هرگز دچار بونیون نشود.

اگر هدف کاهش درد باشد، بسیاری از افراد با روش‌های غیرجراحی به کنترل مناسبی می‌رسند.

اگر منظور اصلاح دائمی تغییر شکل استخوانی باشد، کفی، اسپلینت و تمرین معمولاً قادر به این کار نیستند. اصلاح ساختاری واقعی نیازمند جراحی است.

با این حال وجود بونیون به‌تنهایی به معنی نیاز به عمل نیست؛ جراحی زمانی ارزش بررسی دارد که درد یا محدودیت عملکرد قابل‌توجه باشد.

مراجعه معمول

ارزیابی پزشکی مناسب است اگر:

• درد چند هفته ادامه پیدا کرده است؛

• کفش مناسب نیز درد را کاهش نمی‌دهد؛

• فعالیت یا راه رفتن محدود شده است؛

• تغییر شکل در حال افزایش است؛

• انگشت دوم تحت فشار یا تغییر شکل قرار گرفته است؛

• حرکت شست بسیار محدود یا دردناک شده است؛

• پینه‌های دردناک مکرر ایجاد می‌شوند.

مراجعه سریع‌تر

بررسی سریع‌تر لازم است اگر:

• مفصل ناگهان بسیار قرمز، داغ و متورم شده است؛

• تب وجود دارد؛

• زخم یا ترشح ایجاد شده است؛

• درد شدید پس از ضربه شروع شده است؛

• انگشت بی‌حس، سرد یا تغییررنگ‌داده شده است؛

• فرد مبتلا به دیابت دچار زخم پوستی روی بونیون شده است.

این شرایط می‌توانند نشان‌دهنده بیماری دیگری مانند عفونت، نقرس، شکستگی یا مشکل گردش خون باشند.

۱. بونیون چیست؟
تغییر شکل مفصل شست است که در آن شست به سمت انگشت دوم منحرف و برجستگی کنار مفصل واضح می‌شود.

۲. آیا برجستگی بونیون یک استخوان اضافه است؟
نه دقیقاً. بخش زیادی از برجستگی به دلیل تغییر راستای استخوان‌های طبیعی پا ایجاد می‌شود.

۳. علت اصلی بونیون چیست؟
علت چندعاملی است و ژنتیک، ساختمان پا، عملکرد مفاصل و نوع کفش می‌توانند نقش داشته باشند.

۴. آیا کفش پاشنه‌بلند باعث بونیون می‌شود؟
استفاده طولانی از کفش باریک یا پاشنه‌بلند با افزایش خطر یا تشدید بیماری ارتباط دارد، اما تنها علت آن نیست.

۵. آیا بونیون ارثی است؟
استعداد خانوادگی نقش مهمی دارد و بسیاری از بیماران سابقه مشابه در خانواده دارند.

۶. آیا بونیون همیشه بدتر می‌شود؟
ممکن است به‌تدریج پیشرفت کند، اما سرعت آن در افراد مختلف بسیار متفاوت است.

۷. آیا کفی بونیون را صاف می‌کند؟
معمولاً خیر. کفی ممکن است درد و فشار را کاهش دهد، اما تغییر شکل استخوانی تثبیت‌شده را دائماً اصلاح نمی‌کند.

۸. آیا فاصله‌دهنده انگشت مفید است؟
ممکن است فشار و ناراحتی را کاهش دهد، اما معمولاً اصلاح دائمی ایجاد نمی‌کند.

۹. آیا ورزش می‌تواند بونیون را درمان کند؟
تمرین ممکن است عملکرد و حرکت مفصل را بهتر کند، ولی انتظار اصلاح کامل تغییر شکل استخوانی با ورزش واقع‌بینانه نیست.

۱۰. آیا هر بونیون نیاز به جراحی دارد؟
خیر. بسیاری از افراد بدون جراحی و فقط با اصلاح کفش و کنترل علائم زندگی طبیعی دارند.

۱۱. چه زمانی جراحی لازم است؟
زمانی که درد و محدودیت فعالیت باوجود درمان غیرجراحی مناسب همچنان قابل‌توجه باشد.

۱۲. آیا می‌توان فقط برجستگی را تراشید؟
در بیشتر هالوکس والگوس‌های واقعی، تراشیدن برجستگی بدون اصلاح راستای استخوان‌ها درمان کافی نیست.

۱۳. آیا جراحی کم‌تهاجمی بهتر از جراحی باز است؟
در بیماران مناسب هر دو روش می‌توانند نتایج خوبی داشته باشند و برتری قطعی یک روش برای همه بیماران ثابت نشده است.

۱۴. آیا بونیون بعد از جراحی برمی‌گردد؟
ممکن است. احتمال عود به نوع تغییر شکل، عوامل فردی و روش اصلاح بستگی دارد.

۱۵. آیا قرمز شدن ناگهانی مفصل شست از بونیون است؟
ممکن است ناشی از فشار روی بونیون باشد، اما درد و التهاب شدید ناگهانی می‌تواند با نقرس یا عفونت نیز مرتبط باشد و نیازمند بررسی است.

• انحراف شست پا یا هالوکس والگوس یک تغییر شکل واقعی در راستای استخوان‌های جلوی پا است.

• بونیون فقط یک استخوان اضافه یا برجستگی سطحی نیست.

• بیماری در زنان و سنین بالاتر شایع‌تر است و عوامل ژنتیکی نقش مهمی دارند.

• کفش تنگ و نوک‌باریک می‌تواند علائم و احتمال ایجاد تغییر شکل را در افراد مستعد افزایش دهد.

• فرد بدون درد معمولاً به جراحی نیاز ندارد.

• کفش پنجه‌پهن، پد، کفی و فاصله‌دهنده انگشت می‌توانند درد را کاهش دهند، اما معمولاً اصلاح دائمی ایجاد نمی‌کنند.

• رادیوگرافی در حالت ایستاده برای ارزیابی تغییر شکل، به‌خصوص پیش از جراحی، اهمیت دارد.

• جراحی زمانی مطرح می‌شود که درد و محدودیت عملکرد با درمان غیرجراحی مناسب کنترل نشده باشد.

• استئوتومی، Lapidus و فیوژن مفصل از روش‌های جراحی هستند و انتخاب آنها به نوع تغییر شکل بستگی دارد.

• هدف درمان کاهش درد و بهبود عملکرد است، نه صرفاً اصلاح ظاهر پا.