کلاریترومایسین

این دارو در درمان عفونت های مجاری تنفسی، عفونت های خفیف تا متوسط پوست و بافت های نرم، التهاب گوش میانی و ریشه کنی هلیکوپترپیلوری مصرف می شود.

کلاریترومایسین مانند سایر ماکرولیدها سنتز پروتئین وابسته به RNA در مرحله افزایش طول زنجیره را مهار می کند؛ به زیرواحد 50S ریبوزومی متصل می شود که باعث مهار ترانس پپتیداسیون می شود.

کلاریترومایسین در اسید معده پایدار است. زیست دستیابی کلاریترومایسین فقط حدود 37 درصد و حداکثر مقدار سرمی حاصل از آن ۴ دهم میلی گرم در لیتر است

تهوع، استفراغ، اسهال، احساس ناراحتی در شکم، کهیر، بثورات جلدی و سایر واکنش های آلرژیک کاهش برگشت پذیر قدرت شنوایی ( با مقادیر زیاد ) یرقان انسدادی، عوارض قلبی، سردرد، سوءهاضمه، تغییر رنگ زبان و دندان ها، درد مفاصل و عضلات، اضطراب، بی حالی یا بد خوابی، کاهش قند خون، هپاتیت یا یرقان و سندرم استیونس – جانسون از عوارض گزارش شده این دارو هستند.

کلاریترومایسین به علت اثرات شدید بر روی آنزیم های کبدی با طیف گسترده ای از داروها تداخل دارد. بعضی از مهمترین این تداخلات به شرح ذیل می باشد
تداخلات خطرناک:
کلاریترومایسین با داروهای کینیدین - دیسوپیرامید - آمیودارون - سوتالول و پروکائین آمید نباید مصرف شود. نوار قلب و اندازه گیری قند خون در موارد مصرف هم زمان الزامیست. مصرف هم زمان با پیموزاید ممنوع است

مصرف هم زمان کلاریترومایسین با دیگوکسین با توجه به افزایش سطح سرمی دیگوکسین بسیار با احتیاط تجویز شود و نیاز به تعدیل دوز دارد
مصرف هم زمان با آنتی گواگولانت ها مانند وارفارین نیز نیاز به تعدیل دوز دارد و بسیار با احتیاط تجویز شود
مصرف هم زمان با کاربامازپین باعث افزایش سطح سرمی کاربامازپین می گردد.
کلاریترومایسین و ایتراکونازول هر دو سوبسترای قدرتمند CYP3A هستند و باعث تشدید اثر یکدیگر می شوند.
مصرف هم زمان کلشی سین با کلاریترومایسین در بیماران با نقص کبدی یا کلیوی ممنوع است و در بیماران سالم باید تعدیل دوز انجام شود
مصرف این دارو با تولتریدون نیاز به تعدیل دوز دارد
سایر داروهایی که با کلاریترومایسین تداخل دارند عبارتند از:
اتاویرینز - ریتوناوویر - نِوی راپین - ساکویی ناوویر - امپرازول - ریفامپیسین

1- در صورت ابتلای بیمار به نارسایی کبدی یا کلیوی، تاکی کاردی بطنی و پورفیری با احتیاط فراوان مصرف شود.
2- در صورت ابتلای بیمار به نارسایی کلیوی، کاهش مقدار مصرف دارو ممکن است ضروری باشد.

بهتر است این دارو با معده خالی مصرف شود ولی در صورت بروز تحریک گوارشی، می توان آن را با غذا مصرف کرد.