پیپراسیلین

این دارو در درمان عفونت های ناشی از پسودوموناس آئروژینوزا مصرف می شود.

-این دارو یک آنتی بیوتیک باکتریوسید است. با اتصال به پروتئین های اختصاصی متصل شونده به پنی سیلین که در دیواره سلولی باکتری وجود دارند موجب مهار مرحله ی آخر ساخت دیواره ی سلولی باکتری شده و از این طریق موجب مرگ باکتری های در حال رشد و تقسیم می گردد.

غلظت سرمی دارو 5/0 ساعت پس از تزریق عضلانی به اوج خود می رسد. نیمه عمر دارو 2/1 – 6/0 ساعت است که در صورت عیب کار کلیه تا 3 ساعت نیز ممکن است افزایش یابد. 80- 60 درصد دارو به صورت تغییر نیافته از طریق ادرار دفع می شود.

در صورت وجود سابقه آلرژیک به پنی سیلین ها نباید مصرف شود.

واکنش های حساسیتی شامل کهیر،تب، درد مفاصل، آنژیوادمو شوک آنافیلاکتیک در بیمارانی که دچار حساسیت مفرط می شوند، با مصرف این دارو گزارش شده است.همچنین با مصرف این داروکاهش پتاسیم خون و تغییر در عملکرد پلاکت ها ممکن است بروز کند.

در صورت مصرف همزمان مقادیر زیاد این دارو با داروهای ضد انعقاد کومارینی یا اینداندیونی، هپارین و داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی احتمال بروز خونریزی ممکن است افزایش یابد. مصرف همزمان این دارو با داروهای ترومبولیتیک توصیه نمی شود، زیرا احتمال بروز خونریزی شدید ممکن است افزایش یابد. مصرف همزمان پنی سیلین ها با متوترکسات منجر به کاهش کلیرانس متوترکسات و درنتیجه مسمومیت با این دارو می شود.

در بیماران مبتلا به عیب کار کلیه، فیبروز سیستیک و سابقه بیماری های گوارشی به ویژه کولیت پسودوممبران ناشی از آنتی بیوتیک باید با احتیاط فراوان مصرف شود.

1- در تزریق عضلانی پیپراسیلین نباید بیش از 2 گرم از دارو در یک محل تزریق شود.
2- بیماران مبتلا به عیب کار کلیه، ممکن است به کاهش مقدار مصرف نیاز داشته باشند.
3- در صورت بروز اسهال، بدون مشورت با پزشک از مصرف هر گونه داروی ضد اسهال باید خودداری نمود.
4- مخلوط کردن پنی سیلین ها و آمینوگلیکوزیدها توصیه نمی شود.