سولفادیازین

سولفادیازین یک آنتی بیوتیک از دسته سولفونامید ها است. سولفادیازین در درمان عفونت های حساس به این دارو برای پیشگیری از تب روماتیسمی عود کننده مصرف می شود.

سولفونامیدها به دلیل شباهت ساختمانی با پار آمینوبنزوئیک اسید ( PABA ) به صورت رقابتی آنزیم دی هیدروپتروآت سنتتاز باکتری را که مسئول تبدیل کردن PABA به اسید دی هیدروفولیک است، مهار می کنند. این امر در نهایت منجر به وقفه در ساخت پورین ها، تیمیدین و DNA می گردد.

همه سولفونامیدها جذب خوراکی خوبی ( بیشتر از 70% ) دارند. متابولیسم آنها کبدی است. نیمه عمر سولفادیازین تقریباً 10 ساعت است که در صورت وجود عیب کار کلیه به حدود 34 ساعت افزایش می یابد. دفع دارو عمدتاً کلیوی است. غلظت سرمی دارو پس از 6-3 ساعت به حداکثر می رسد.

در صورت ابتلا به پورفیری یا وجود حساسیت به سولفونامیدها، فوروسماید، مدرهای تیازیدی، سولفونیل ها اوره ها یا مهار کننده های کربنیک انیدراز نباید مصرف شود.

عوارض گوارشی، واکنش های حساسیتی جلدی و حساسیت به نور از عوارض شایع سولفادیازین هستند.

مصرف همزمان سولفادیازین با داروهای ضد انعقاد کومارینی، ضد صرع هیدانتوئینی، داروهای سمی برای کبد و متوترکسات ممکن است سبب تشدید اثرات این داروها شود.

1- به دلیل حلالیت کم دارو در آب و احتمال بروز کریستال در ادرار، مصرف سولفادیازین برای درمان عفونت های ادراری توصیه نمی شود.
2- بین سولفونامیدها حساسیت متقاطع وجود دارد و چنانچه بیماری به یک سولفونامید حساسیت آلرژیک نشان دهد، ممکن است به سایر سولفونامیدها نیز حساس باشد.
3- مزیر باید با احتیاط فراواص شود : دیسکرازی خونی یا کم خونی مگالوبلاستیک ناشی از کمبود فولات، کمبود G6PD ، عیب کار کبد وکلیه.

1- هنگام مصرف این دارو باید مقدار کافی مایعات مصرف نمود تا میزان دفع ادرار در روز برای یک فرد بزرگسال حداقل 1200 میلی لیتر باشد.
2- بیماران با عیب کار کلیه ممکن است به کاهش مقدار مصرف نیاز داشته باشند.
3- سولفونامیدها نباید در نوزادان با سن کمتر از 2 ماه مصرف شود.
4- دوره درمان با این داروها باید کامل شود.
5- مراجعه منظم به پزشک به منظور بررسی و انجام آزمون شمارش تام خون ضروری است.
6- در صورت بروز سرگیجه باید با احتیاط مصرف شود.
7- احتمال بروز واکنش های حساسیت به نور با مصرف این داروها وجود دارد.