اسپیرامایسین

اسپیرامایسین با اثرات مشابه اریترومایسین در درمان عفونت های حساس به دارو مصرف می شود. این دارو در درمان عفونت های تک یاخته ای ناشی از کریپتوسپوریدیوم و توکسوپلاسما نیز موثر است.

جذب این دارو از راه خوراکی ناقص است ولی در حضور غذا تغییر نمی کند. پس از جذب به طور گسترده در بافت های بدن منتشر می شود. نیمه عمر دارو 8- 5/5 ساعت است. اسپیرامایسین در کبد متابولیزه و به متابولیت های فعال تبدیل می شود. دفع دارو عمدتاً از طریق صفرا است .

این دارو در درمان مننژیت نباید مصرف شود.

بروز اختلالات گوارشی و واکنش های پوستی ناشی از حساسیت مفرط به دارو گزارش شده اند.

احتمال بروز عفونت ثانویه ناشی از رشد میکروارگانیسم های غیر حساس با مصرف طولانی مدت دارو وجود دارد.

1- بهتر است دارو با معده خالی مصرف شود.
2- دوره درمان با دارو باید کامل شود.