زگیل تناسلی

زگیل تناسلی چیست؟

زگیل تناسلی یکی از تظاهرات عفونت HPV در پوست و مخاط ناحیه تناسلی و مقعدی است.

HPV خانواده بزرگی از ویروس‌هاست و صدها نوع مختلف دارد. برخی انواع پوست دست و پا را آلوده می‌کنند و برخی دیگر تمایل بیشتری به مخاط دستگاه تناسلی دارند.

از نظر بالینی، انواع HPV را می‌توان به دو گروه کلی تقسیم کرد:

• انواع کم‌خطر که بیشتر باعث زگیل می‌شوند؛

• انواع پرخطر یا انکوژنیک که در صورت ماندگاری طولانی می‌توانند زمینه بعضی پیش‌سرطان‌ها و سرطان‌ها را فراهم کنند.

آیا زگیل تناسلی همان HPV است؟

خیر.

HPV نام ویروس است و زگیل یکی از بیماری‌هایی است که بعضی انواع HPV می‌توانند ایجاد کنند.

اکثر افراد مبتلا به HPV هیچ زگیل یا علامتی ندارند و ممکن است هرگز متوجه عفونت خود نشوند.

در بسیاری از افراد سیستم ایمنی عفونت را طی زمان کنترل می‌کند.

HPV یکی از شایع‌ترین عفونت‌های منتقل‌شونده از راه تماس جنسی در جهان است.

تقریباً بیشتر افرادی که فعالیت جنسی دارند در مقطعی از زندگی با دست‌کم یک نوع HPV تماس پیدا می‌کنند.

این به معنی آن نیست که بیشتر افراد زگیل یا سرطان ایجاد خواهند کرد. اکثر عفونت‌های HPV بدون علامت هستند و توسط سیستم ایمنی کنترل می‌شوند.

واکسیناسیون HPV در کشورهایی که پوشش بالایی داشته‌اند، میزان زگیل تناسلی را در نوجوانان و جوانان به‌طور قابل‌توجهی کاهش داده است.

بیشتر زگیل‌های تناسلی ناشی از:

• HPV type 6

• HPV type 11

هستند.

این دو تیپ در گروه کم‌خطر قرار می‌گیرند و عامل بیش از ۹۰ درصد زگیل‌های تناسلی محسوب می‌شوند.

در برخی ضایعات ممکن است هم‌زمان تیپ‌های دیگری از HPV نیز وجود داشته باشند.

خیر.

زگیل تناسلی معمولی یک ضایعه خوش‌خیم است.

انواع HPV که بیشتر زگیل ایجاد می‌کنند، معمولاً با انواع پرخطر مانند HPV 16 و HPV 18 که در سرطان‌های مرتبط با HPV اهمیت دارند متفاوت‌اند.

با این حال، ابتلا به یک نوع HPV مانع ابتلا به انواع دیگر نمی‌شود.

بنابراین فرد دارای زگیل ممکن است به‌طور هم‌زمان نوع دیگری از HPV را نیز داشته باشد.

زگیل‌ها ممکن است:

• هم‌رنگ پوست؛

• صورتی؛

• سفید یا خاکستری؛

• مسطح یا برجسته؛

• منفرد یا متعدد

باشند.

برخی ضایعات کوچک و تقریباً نامحسوس‌اند.

برخی دیگر چند زائده کنار هم ایجاد می‌کنند و ظاهر آنها شبیه:

• گل‌کلم؛

• خوشه؛

• یا برجستگی‌های انگشتی

می‌شود.

ممکن است در نواحی زیر دیده شود:

• فرج؛

• ورودی واژن؛

• داخل واژن؛

• دهانه رحم؛

• پرینه؛

• اطراف مقعد؛

• داخل کانال مقعد.

برخی زگیل‌های داخلی فقط هنگام معاینه پزشکی دیده می‌شوند.

محل‌های شایع عبارت‌اند از:

• تنه آلت؛

• زیر پوست ختنه‌گاه؛

• سر آلت؛

• اطراف سوراخ مجرای ادرار؛

• کیسه بیضه؛

• کشاله ران؛

• اطراف مقعد.

زگیل ممکن است در داخل مجرای ادرار یا کانال مقعد نیز ایجاد شود.

بسیاری از زگیل‌ها هیچ علامتی ندارند.

در برخی افراد ممکن است موارد زیر وجود داشته باشند:

• خارش؛

• سوزش؛

• حساسیت پوستی؛

• درد خفیف؛

• خون‌ریزی پس از اصطکاک؛

• ناراحتی هنگام رابطه جنسی؛

• احساس توده یا برجستگی.

زگیل‌های بزرگ اطراف مقعد ممکن است دفع را ناراحت‌کننده کنند.

HPV عمدتاً از طریق تماس مستقیم پوست یا مخاط ناحیه تناسلی با فرد آلوده منتقل می‌شود.

راه‌های انتقال شامل:

• رابطه واژینال؛

• رابطه مقعدی؛

• رابطه دهانی؛

• تماس مستقیم تناسلی حتی بدون دخول

هستند.

برای انتقال HPV الزاماً نیاز به انزال یا حتی دخول کامل وجود ندارد.

خیر.

HPV ممکن است از فردی که هیچ زگیل قابل‌مشاهده‌ای ندارد نیز منتقل شود.

به همین دلیل مشخص کردن دقیق اینکه ویروس از چه کسی و در چه زمانی منتقل شده، اغلب امکان‌پذیر نیست.

فاصله تماس با HPV تا مشاهده زگیل ثابت نیست.

زگیل ممکن است:

• چند هفته؛

• چند ماه؛

• و گاهی مدت بسیار طولانی‌تری

بعد از تماس ظاهر شود.

بنابراین ظاهر شدن زگیل جدید به‌تنهایی نمی‌تواند زمان عفونت یا شریک انتقال‌دهنده ویروس را مشخص کند.

ممکن است عفونت مدت‌ها بدون علامت وجود داشته باشد.

خیر.

از نظر پزشکی نمی‌توان از روی زمان ظاهر شدن زگیل مشخص کرد عفونت چه زمانی ایجاد شده است.

HPV می‌تواند ماه‌ها یا حتی سال‌ها بدون ایجاد ضایعه قابل‌مشاهده باقی بماند.

بنابراین تشخیص جدید HPV یا زگیل، مدرکی برای تعیین زمان انتقال یا رفتار جنسی شریک زندگی محسوب نمی‌شود.

کاندوم احتمال انتقال HPV را کاهش می‌دهد، اما آن را کاملاً از بین نمی‌برد.

علت این است که HPV می‌تواند قسمت‌هایی از پوست را درگیر کند که کاندوم پوشش نمی‌دهد.

استفاده صحیح و منظم از کاندوم همچنان برای کاهش خطر بسیاری از عفونت‌های مقاربتی اهمیت دارد.

انتقال اصلی HPV تناسلی از طریق تماس مستقیم پوست و مخاط است.

سطوحی مانند صندلی توالت مسیر معمول انتقال زگیل تناسلی محسوب نمی‌شوند.

عواملی که احتمال تماس با HPV یا ایجاد بیماری پایدار را افزایش می‌دهند شامل:

• فعالیت جنسی؛

• داشتن شریک جنسی جدید؛

• تعداد بیشتر شرکای جنسی؛

• ضعف سیستم ایمنی؛

• HIV؛

• مصرف داروهای سرکوب‌کننده ایمنی؛

• سیگار.

با این حال حتی فردی که فقط یک شریک جنسی در طول زندگی داشته است نیز ممکن است HPV بگیرد.

افرادی که سیستم ایمنی ضعیف‌تری دارند ممکن است:

• زگیل‌های بزرگ‌تر داشته باشند؛

• تعداد زگیل بیشتری پیدا کنند؛

• پاسخ درمانی ضعیف‌تری داشته باشند؛

• عود بیشتری تجربه کنند.

این مسئله در برخی افراد مبتلا به HIV یا دریافت‌کنندگان داروهای سرکوب‌کننده ایمنی دیده می‌شود.

در بیشتر موارد تشخیص با مشاهده مستقیم ضایعه انجام می‌شود.

پزشک شکل، محل، رنگ و قوام ضایعه را بررسی می‌کند.

آزمایش ویژه HPV برای تأیید یک زگیل معمولی معمولاً لازم نیست.

Biopsy ممکن است زمانی لازم شود که ضایعه:

• رنگدانه‌دار یا بسیار تیره باشد؛

• سفت باشد؛

• به بافت زیرین چسبیده باشد؛

• خون‌ریزی کند؛

• زخمی شده باشد؛

• ظاهر غیرمعمول داشته باشد؛

• به درمان معمول پاسخ ندهد؛

• هنگام درمان بدتر شود.

در افراد دارای نقص ایمنی آستانه بررسی با نمونه‌برداری ممکن است پایین‌تر باشد.

خیر.

آزمایش HPV برای تشخیص زگیل تناسلی توصیه نمی‌شود، زیرا نتیجه آن درمان زگیل را تعیین نمی‌کند.

آزمایش‌های HPV پرخطر کاربرد مشخصی در غربالگری و مدیریت سرطان دهانه رحم دارند و نباید با آزمایش تشخیص زگیل اشتباه گرفته شوند.

آزمایش روتین HPV برای تشخیص عفونت تناسلی مردان یا برای شریک مرد فرد مبتلا به HPV توصیه نمی‌شود.

در حال حاضر آزمایش روتینی که بتواند «وضعیت کلی HPV» یک مرد را تعیین کند وجود ندارد.

اگر ضایعه مشکوک وجود داشته باشد، معاینه بالینی انجام می‌شود.

هر برجستگی ناحیه تناسلی زگیل نیست.

موارد مشابه می‌توانند شامل:

• پاپول‌های مرواریدی آلت؛

• غدد فوردایس؛

• زوائد پوستی؛

• مولوسکوم کونتاژیوزوم؛

• کیست‌ها؛

• فولیکولیت؛

• تبخال تناسلی در برخی مراحل؛

• Condyloma Lata در سیفلیس ثانویه؛

• ضایعات پیش‌سرطانی یا سرطانی

باشند.

به همین دلیل خودتشخیصی از روی تصاویر اینترنتی همیشه قابل‌اعتماد نیست.

هدف درمان عبارت است از:

• حذف زگیل‌های قابل‌مشاهده؛

• کاهش علائم؛

• بهبود ناراحتی یا ظاهر ضایعه.

درمان زگیل به معنی حذف کامل HPV از بدن نیست.

هیچ درمان واحدی برای همه بیماران یا همه زگیل‌ها بهترین نیست.

انتخاب روش بر اساس:

• تعداد ضایعات؛

• اندازه؛

• محل؛

• بارداری؛

• وضعیت سیستم ایمنی؛

• ترجیح بیمار؛

• هزینه و دسترسی

انجام می‌شود.

بله، در برخی افراد سالم و دارای زگیل کوچک و بدون علامت می‌توان انتظار و پیگیری را انتخاب کرد.

بعضی زگیل‌ها بدون درمان طی ماه‌ها و گاهی کمتر از یک سال از بین می‌روند.

در برخی افراد نیز:

• بدون تغییر باقی می‌مانند؛

• یا تعداد و اندازه آنها بیشتر می‌شود.

بنابراین تصمیم به درمان یا انتظار می‌تواند فردی باشد.

Imiquimod یک داروی موضعی تعدیل‌کننده پاسخ ایمنی است.

این دارو می‌تواند برای برخی زگیل‌های خارجی توسط خود بیمار استفاده شود.

اثرات موضعی احتمالی عبارت‌اند از:

• قرمزی؛

• سوزش؛

• خارش؛

• زخم سطحی؛

• تحریک پوست.

دارو باید فقط روی زگیل‌های مشخص‌شده استفاده شود.

استفاده از ایمیکویمود در دوران بارداری معمولاً به دلیل محدود بودن اطلاعات ایمنی توصیه نمی‌شود.

Podofilox یا Podophyllotoxin دارویی موضعی است که باعث تخریب بافت زگیل می‌شود و در برخی زگیل‌های خارجی قابل استفاده است.

این دارو می‌تواند باعث:

• سوزش؛

• التهاب؛

• درد؛

• زخم سطحی

شود.

پودوفیلوکس در بارداری ممنوع است.

نباید بدون آموزش روی نواحی وسیع یا مخاط داخلی استفاده شود.

Sinecatechins پمادی مشتق از عصاره چای سبز است که برای برخی زگیل‌های خارجی استفاده می‌شود.

عوارض موضعی می‌توانند شامل:

• قرمزی؛

• خارش؛

• سوزش؛

• درد؛

• تورم

باشند.

ایمنی آن در بارداری به‌اندازه کافی مشخص نیست و در برخی افراد دارای نقص ایمنی نیز توصیه نمی‌شود.

Cryotherapy یا فریز کردن زگیل با نیتروژن مایع یکی از درمان‌های رایج کلینیکی است.

سرما باعث تخریب سلول‌های زگیل می‌شود.

پس از درمان ممکن است:

• درد؛

• تورم؛

• تاول؛

• تغییر رنگ موقت پوست

ایجاد شود.

گاهی چند جلسه درمان لازم است.

Trichloroacetic Acid یا TCA یک اسید قوی است که توسط پزشک روی زگیل قرار داده می‌شود و بافت را تخریب می‌کند.

این ماده باید با دقت مصرف شود، زیرا تماس آن با پوست سالم می‌تواند سوختگی شیمیایی ایجاد کند.

استفاده خانگی آن توصیه نمی‌شود.

TCA یکی از گزینه‌هایی است که می‌تواند در شرایط مناسب در بارداری نیز توسط پزشک استفاده شود.

زگیل‌ها را می‌توان با روش‌هایی مانند:

• برش؛

• کورتاژ؛

• الکتروسرجری؛

• لیزر

برداشت.

مزیت درمان جراحی این است که تعداد زیادی از ضایعات ممکن است در یک جلسه حذف شوند.

این روش برای:

• زگیل‌های بزرگ؛

• زگیل‌های متعدد؛

• ضایعات مقاوم؛

• یا بعضی محل‌های خاص

می‌تواند مناسب باشد.

حتی پس از برداشت کامل ظاهری زگیل، امکان عود وجود دارد.

لیزر، به‌خصوص CO2 Laser، برای بعضی ضایعات بزرگ یا مقاوم استفاده می‌شود.

لیزر الزاماً «بهترین» درمان برای همه افراد نیست.

هزینه بیشتر، نیاز به تجهیزات و احتمال درد یا اسکار باید در کنار مزایای آن در نظر گرفته شود.

درمان زگیل‌های واژن و دهانه رحم باید توسط پزشک انجام شود.

در زگیل‌های دهانه رحم، قبل از درمان ممکن است بررسی و در موارد لازم نمونه‌برداری برای رد ضایعات پیش‌سرطانی ضروری باشد.

خوددرمانی داخل واژن خطرناک است.

زگیل می‌تواند فقط اطراف مقعد یا داخل کانال مقعد باشد.

فرد دارای زگیل خارجی اطراف مقعد ممکن است زگیل داخلی نیز داشته باشد.

در بعضی موارد معاینه داخل کانال مقعد ضرورت پیدا می‌کند.

درمان زگیل داخل مقعد بهتر است توسط متخصص آشنا با این ناحیه انجام شود.

اگر ضایعه در سوراخ خروجی ادرار یا داخل مجرای ادرار باشد، درمان تخصصی لازم است.

کرایوتراپی یا برداشت جراحی از روش‌های قابل استفاده در موارد مناسب هستند.

محصولات معمول ضدزگیل دست و پا، به‌خصوص فرآورده‌های حاوی اسید سالیسیلیک با غلظت بالا، برای ناحیه تناسلی طراحی نشده‌اند.

استفاده از این محصولات می‌تواند باعث:

• سوختگی؛

• زخم؛

• التهاب شدید؛

• اسکار

شود.

همچنین بریدن یا سوزاندن زگیل در منزل خطرناک است.

برای درمان قطعی زگیل تناسلی با:

• سرکه؛

• سیر؛

• جوش‌شیرین؛

• خمیردندان؛

• مواد اسیدی؛

• اسانس‌ها

شواهد معتبر کافی وجود ندارد.

برخی از این مواد می‌توانند پوست و مخاط حساس ناحیه تناسلی را بسوزانند.

پاسخ به درمان به روش انتخاب‌شده و وضعیت بیمار بستگی دارد.

بسیاری از زگیل‌ها طی حدود سه ماه درمان پاسخ می‌دهند، اما ممکن است:

• چند جلسه کرایوتراپی؛

• چند هفته درمان موضعی؛

• یا تغییر روش درمان

لازم باشد.

اگر پس از یک دوره کامل درمان، بهبود قابل‌توجهی دیده نشود، روش درمان باید دوباره ارزیابی شود.

بله.

عود پس از درمان نسبتاً شایع است، به‌خصوص در سه ماه نخست.

علت آن این است که درمان ضایعه قابل‌مشاهده را حذف می‌کند اما ممکن است HPV همچنان در پوست اطراف وجود داشته باشد.

عود به معنی شکست کامل درمان یا تماس جنسی جدید نیست.

بله، برای مدتی امکان حضور HPV وجود دارد.

مدت دقیقی که یک فرد پس از ناپدید شدن زگیل قادر به انتقال HPV است قابل تعیین نیست.

در بیشتر افراد سیستم ایمنی در طول زمان عفونت را کنترل می‌کند.

اگر شریک هیچ زگیلی ندارد، معمولاً درمان پیشگیرانه برای زگیل انجام نمی‌شود.

شریک فعلی بهتر است از وجود زگیل مطلع باشد.

معاینه می‌تواند برای شناسایی ضایعات قابل‌مشاهده و در صورت نیاز بررسی سایر عفونت‌های مقاربتی مفید باشد.

آزمایش HPV برای شریک جنسی صرفاً به علت داشتن شریک مبتلا به زگیل توصیه نمی‌شود.

افرادی که با زگیل تناسلی مراجعه می‌کنند ممکن است بر اساس سابقه و عوامل خطر از بررسی سایر STIها سود ببرند.

آزمایش ممکن است شامل مواردی مانند:

• HIV؛

• سیفلیس؛

• کلامیدیا؛

• سوزاک

باشد.

این آزمایش‌ها باید بر اساس سن، رفتارهای جنسی، علائم و دستورالعمل‌های محلی انتخاب شوند.

وجود زگیل تناسلی به معنی سرطان دهانه رحم نیست.

همچنین صرف داشتن زگیل باعث نمی‌شود غربالگری دهانه رحم با فاصله‌ای بیشتر از برنامه استاندارد انجام شود.

افراد دارای دهانه رحم باید غربالگری سرطان دهانه رحم را بر اساس:

• سن؛

• سابقه نتایج قبلی؛

• وضعیت ایمنی؛

• و دستورالعمل کشور محل زندگی

ادامه دهند.

واکسیناسیون یکی از مؤثرترین روش‌های پیشگیری از بیماری‌های مرتبط با HPV است.

واکسن ۹ظرفیتی HPV انواع متعددی از HPV را پوشش می‌دهد، از جمله تیپ‌های ۶ و ۱۱ که عامل بیشتر زگیل‌های تناسلی‌اند و چند تیپ پرخطر مرتبط با سرطان.

آیا واکسن زگیل موجود را درمان می‌کند؟

خیر.

واکسن:

• زگیل موجود را از بین نمی‌برد؛

• HPV موجود را پاک نمی‌کند.

اما فردی که قبلاً با یک نوع HPV آلوده شده است ممکن است هنوز در برابر سایر انواع موجود در واکسن محافظت نداشته باشد و در صورت واجد شرایط بودن بتواند از واکسیناسیون سود ببرد.

واکسن بیشترین اثر را پیش از شروع تماس جنسی و مواجهه با HPV دارد.

در توصیه‌های فعلی CDC:

• واکسیناسیون روتین در ۱۱ تا ۱۲ سالگی است؛

• می‌توان از ۹ سالگی شروع کرد؛

• واکسیناسیون تکمیلی برای افراد واکسینه‌نشده تا ۲۶ سالگی توصیه می‌شود؛

• در برخی افراد ۲۷ تا ۴۵ سال، واکسیناسیون پس از گفت‌وگو با پزشک می‌تواند مطرح شود.

برنامه ملی واکسن و تعداد دوزها ممکن است در کشورهای مختلف متفاوت باشد.

در برنامه CDC، افرادی که واکسیناسیون را پیش از ۱۵ سالگی شروع می‌کنند معمولاً دو دوز دریافت می‌کنند.

افرادی که شروع واکسیناسیون آنها در سن بالاتر است یا نقص ایمنی دارند ممکن است به سه دوز نیاز داشته باشند.

برنامه دقیق باید با دستورالعمل کشور و وضعیت ایمنی فرد تطبیق داده شود.

در بارداری به دلیل تغییرات ایمنی و هورمونی ممکن است زگیل‌ها:

• بزرگ‌تر شوند؛

• تعدادشان بیشتر شود؛

• راحت‌تر خون‌ریزی کنند.

همه درمان‌های معمول در بارداری قابل استفاده نیستند.

پودوفیلوکس، پودوفیلین و سینکاتچینز نباید در بارداری استفاده شوند.

ایمیکویمود نیز معمولاً تا زمانی که اطلاعات ایمنی بیشتری وجود نداشته باشد اجتناب می‌شود.

کرایوتراپی، TCA و بعضی روش‌های جراحی می‌توانند در شرایط مناسب توسط پزشک استفاده شوند.

معمولاً خیر.

وجود HPV یا زگیل تناسلی به‌تنهایی دلیل سزارین نیست.

سزارین ممکن است در شرایط نادری مطرح شود که:

• زگیل‌ها مسیر زایمان را مسدود کرده باشند؛

• یا خطر خون‌ریزی شدید هنگام زایمان طبیعی وجود داشته باشد.

سزارین صرفاً برای جلوگیری از انتقال HPV به نوزاد توصیه نمی‌شود.

انتقال HPV از مادر به نوزاد ممکن است رخ دهد اما عوارض شدید ناشی از آن نادر هستند.

یکی از عوارض نادر HPV نوع ۶ و ۱۱، پاپیلوماتوز تنفسی عودکننده در کودکان است.

خطر کلی این عارضه پایین است.

زگیل‌های تناسلی در افراد مبتلا به HIV ممکن است:

• بزرگ‌تر؛

• متعددتر؛

• مقاوم‌تر به درمان؛

• و دارای عود بیشتر

باشند.

ضایعات غیرمعمول در افراد دچار نقص ایمنی باید با دقت بیشتری بررسی شوند، زیرا بعضی ضایعات پیش‌سرطانی یا سرطانی می‌توانند شبیه زگیل باشند.

تراشیدن مستقیم روی زگیل می‌تواند باعث:

• تحریک؛

• بریدگی؛

• خون‌ریزی؛

• و احتمال انتقال ویروس به پوست مجاور

شود.

بهتر است تا زمان درمان ضایعات از تیغ زدن مستقیم روی آنها پرهیز شود.

خود زگیل‌های قابل‌مشاهده قابل درمان و حذف هستند.

اما درمانی که تضمین کند HPV بلافاصله و برای همیشه از تمام سلول‌های بدن حذف شده است وجود ندارد.

سیستم ایمنی در اکثر افراد در طول زمان عفونت را کنترل می‌کند.

پس از حذف زگیل ممکن است:

• ضایعه هرگز بازنگردد؛

• یا طی ماه‌های بعد عود کند.

بله.

در افراد سالم بعضی زگیل‌ها بدون درمان طی ماه‌ها از بین می‌روند.

برخی نیز ثابت می‌مانند یا بزرگ‌تر می‌شوند.

اگر ضایعه کوچک و بدون علامت باشد، انتظار و پیگیری یکی از گزینه‌های قابل قبول است.

اقدامات مؤثر شامل:

• واکسیناسیون HPV؛

• استفاده صحیح از کاندوم؛

• کاهش تماس با شرکای جنسی متعدد؛

• پرهیز از تماس مستقیم با زگیل قابل‌مشاهده؛

• عدم استفاده مشترک از وسایل جنسی بدون شست‌وشو یا محافظ مناسب؛

• ترک سیگار.

هیچ روش محافظتی در فرد فعال از نظر جنسی خطر HPV را کاملاً به صفر نمی‌رساند.

مراجعه معمول

اگر:

• اولین بار است ضایعه ایجاد شده؛

• تشخیص زگیل قطعی نیست؛

• تعداد ضایعات افزایش یافته؛

• زگیل خارش یا درد ایجاد می‌کند؛

• زگیل داخل واژن، مقعد یا مجرای ادرار است؛

• درمان قبلی مؤثر نبوده است

معاینه پزشکی مناسب است.

مراجعه سریع‌تر

اگر ضایعه:

• خون‌ریزی خودبه‌خودی دارد؛

• زخمی شده است؛

• سفت یا تیره است؛

• به بافت زیرین چسبیده است؛

• سریع بزرگ می‌شود؛

• باوجود درمان بدتر شده است

باید برای تشخیص دقیق‌تر بررسی شود.

افراد پرخطر

در فردی که:

• HIV دارد؛

• پیوند عضو داشته است؛

• داروهای سرکوب‌کننده ایمنی مصرف می‌کند؛

• باردار است

بهتر است درمان و پیگیری با پزشک انجام شود.

۱. عامل زگیل تناسلی چیست؟
انواع خاصی از HPV، به‌ویژه تیپ‌های ۶ و ۱۱، عامل بیشتر زگیل‌های تناسلی هستند.

۲. آیا زگیل تناسلی سرطان است؟
خیر. بیشتر زگیل‌ها ناشی از انواع کم‌خطر HPV هستند و خود زگیل معمولی سرطان نیست.

۳. آیا داشتن زگیل به معنی HPV پرخطر است؟
نه الزاماً. تیپ‌های ایجادکننده بیشتر زگیل‌ها با تیپ‌های اصلی سرطان‌زا متفاوت‌اند.

۴. آیا زگیل مسری است؟
بله. HPV از طریق تماس پوست و مخاط منتقل می‌شود و حتی بدون زگیل قابل‌مشاهده نیز انتقال ممکن است.

۵. آیا HPV بدون دخول منتقل می‌شود؟
بله. تماس مستقیم تناسلی بدون دخول نیز می‌تواند ویروس را منتقل کند.

۶. آیا کاندوم کاملاً جلوی HPV را می‌گیرد؟
خیر. خطر را کاهش می‌دهد اما پوست خارج از محدوده کاندوم ممکن است HPV داشته باشد.

۷. آیا زگیل ممکن است سال‌ها بعد از رابطه ظاهر شود؟
بله. از روی زمان ظاهر شدن زگیل نمی‌توان زمان دقیق ابتلا را تعیین کرد.

۸. آیا برای زگیل باید آزمایش HPV داد؟
معمولاً خیر. تشخیص زگیل با معاینه است و HPV تست برای تأیید زگیل توصیه نمی‌شود.

۹. آیا شریک جنسی باید آزمایش HPV بدهد؟
آزمایش روتین HPV برای شریک فرد دارای زگیل توصیه نمی‌شود، ولی معاینه و در صورت نیاز تست سایر STIها مفید است.

۱۰. بهترین درمان زگیل چیست؟
یک روش واحد برای همه بهترین نیست. ایمیکویمود، پودوفیلوکس، کرایوتراپی، TCA و برداشت جراحی از گزینه‌های اصلی هستند.

۱۱. آیا لیزر بهترین روش است؟
نه همیشه. برای زگیل‌های بزرگ یا مقاوم مفید است، اما برای همه بیماران برتری قطعی ندارد.

۱۲. آیا زگیل پس از درمان برمی‌گردد؟
بله. عود به‌خصوص طی سه ماه نخست نسبتاً شایع است.

۱۳. آیا واکسن بعد از ابتلا هنوز فایده دارد؟
واکسن HPV موجود را درمان نمی‌کند، اما در فرد واجد شرایط می‌تواند در برابر انواع دیگری که هنوز دریافت نشده‌اند محافظت ایجاد کند.

۱۴. آیا زگیل تناسلی روی باروری اثر می‌گذارد؟
خود HPV معمولاً مانع بارداری نمی‌شود. برخی بیماری‌های پیش‌سرطانی و درمان‌های آنها موضوع جداگانه‌ای هستند.

۱۵. آیا می‌توان از داروی زگیل دست برای زگیل تناسلی استفاده کرد؟
خیر. این محصولات می‌توانند پوست و مخاط ناحیه تناسلی را به‌شدت تحریک یا بسوزانند.

• زگیل تناسلی ناشی از عفونت HPV است و بیش از ۹۰ درصد موارد با HPV 6 و 11 ارتباط دارند.

• انواع ایجادکننده بیشتر زگیل‌ها با انواع اصلی سرطان‌زای HPV متفاوت‌اند.

• HPV می‌تواند بدون وجود زگیل قابل‌مشاهده منتقل شود.

• زمان ظاهر شدن زگیل نمی‌تواند زمان دقیق ابتلا یا فرد منتقل‌کننده را مشخص کند.

• تشخیص معمولاً با معاینه انجام می‌شود و HPV تست برای تشخیص زگیل کاربرد ندارد.

• بعضی زگیل‌ها خودبه‌خود از بین می‌روند و برخی به درمان نیاز دارند.

• ایمیکویمود، پودوفیلوکس، سینکاتچینز، کرایوتراپی، TCA و جراحی از درمان‌های اصلی هستند.

• درمان زگیل، HPV نهفته را الزاماً حذف نمی‌کند و عود ممکن است رخ دهد.

• استفاده از کاندوم خطر انتقال را کاهش می‌دهد ولی محافظت کامل ایجاد نمی‌کند.

• واکسن HPV می‌تواند از بسیاری از زگیل‌ها و سرطان‌های مرتبط با HPV پیشگیری کند، اما زگیل موجود را درمان نمی‌کند.

• زگیل‌های غیرمعمول، خون‌ریزی‌دهنده، سفت یا مقاوم به درمان ممکن است به نمونه‌برداری نیاز داشته باشند.

• برنامه غربالگری سرطان دهانه رحم باید مستقل از وجود زگیل و بر اساس دستورالعمل‌های معتبر ادامه پیدا کند.