کف پای صاف

کف پای صاف چیست؟

قوس داخلی پا از استخوان‌ها، مفاصل، رباط‌ها، عضلات و تاندون‌های متعددی تشکیل شده است. این ساختارها هنگام ایستادن، راه رفتن و دویدن به توزیع نیرو و سازگاری پا با سطح زمین کمک می‌کنند.

در کف پای صاف، قوس داخلی هنگام تحمل وزن کاهش پیدا می‌کند و معمولاً پاشنه نیز مقداری به سمت خارج متمایل می‌شود.

میزان صاف بودن پا به‌تنهایی تعیین‌کننده بیماری نیست. ممکن است فردی قوس بسیار کمی داشته باشد ولی هیچ مشکلی نداشته باشد و فرد دیگری با تغییر ظاهری کمتر دچار درد و محدودیت شود.

انواع کف پای صاف

کف پای صاف انعطاف‌پذیر

Flexible Flatfoot شایع‌ترین حالت است.

در این نوع:

• هنگام ایستادن قوس کاهش می‌یابد؛

• با برداشتن وزن از روی پا قوس دوباره دیده می‌شود؛

• هنگام ایستادن روی پنجه معمولاً قوس ایجاد می‌شود؛

• مفاصل پا انعطاف طبیعی دارند.

این حالت در کودکان بسیار شایع است و اگر بدون علامت باشد معمولاً نیازمند درمان نیست.

کف پای صاف سفت

در Rigid Flatfoot قوس حتی هنگام نشستن، برداشتن وزن یا ایستادن روی پنجه نیز تشکیل نمی‌شود.

این وضعیت بیشتر نیازمند بررسی است و ممکن است با مواردی مانند:

• اتصال مادرزادی دو استخوان پا یا Tarsal Coalition؛

• آرتروز؛

• تغییر شکل استخوانی؛

• بیماری‌های عصبی ـ عضلانی

ارتباط داشته باشد.

کف پای صاف اکتسابی بزرگسالان

گاهی فرد در جوانی قوس طبیعی داشته است اما در بزرگسالی قوس پا به‌تدریج کاهش پیدا می‌کند.

اصطلاح جدیدتری که برای بسیاری از این موارد استفاده می‌شود Progressive Collapsing Foot Deformity یا PCFD است.

در گذشته اغلب این بیماری صرفاً «اختلال تاندون تیبیال خلفی» نامیده می‌شد، اما اکنون مشخص شده است که علاوه بر این تاندون، رباط‌ها، شکل استخوان‌ها و مفاصل مختلف نیز در ایجاد تغییر شکل نقش دارند.

بیشتر کودکان خردسال قوس مشخصی در کف پا ندارند. چربی کف پا، شل بودن طبیعی رباط‌ها و کامل نشدن رشد سیستم عضلانی ـ اسکلتی باعث می‌شوند پا صاف‌تر دیده شود.

قوس داخلی پا معمولاً تا حدود ۵ سالگی یا کمی بعد واضح‌تر می‌شود.

بنابراین مشاهده کف پای صاف در کودک دو یا سه ساله به‌تنهایی نشانه بیماری نیست.

آیا کودک دارای کف پای صاف به کفش طبی نیاز دارد؟

اگر کف پای صاف انعطاف‌پذیر و بدون درد باشد، معمولاً خیر.

کفش مخصوص، کفی، بریس و تمرین نمی‌توانند در کودک سالم یک قوس دائمی ایجاد کنند.

اگر کودک درد یا خستگی واضح داشته باشد، ممکن است کفی یا کفش مناسب برای کاهش علائم پیشنهاد شود، اما هدف آن راحتی و کاهش درد است، نه تغییر دائمی شکل پا.

بعضی افراد از کودکی کف پای صاف دارند و بدون مشکل وارد بزرگسالی می‌شوند.

در مقابل، صاف شدن جدید یا پیشرونده کف پا در بزرگسالان اهمیت بیشتری دارد، به‌خصوص اگر با درد و تغییر وضعیت پاشنه همراه باشد.

یکی از ساختارهای مهم در این حالت تاندون تیبیال خلفی (Posterior Tibial Tendon) است که از پشت قسمت داخلی مچ عبور می‌کند و در حفظ قوس پا نقش دارد.

آسیب این تاندون همراه با نارسایی رباط‌های پا می‌تواند باعث تغییر تدریجی شکل پا شود.

بسیاری از افراد هیچ علامتی ندارند.

در افراد علامت‌دار ممکن است موارد زیر دیده شوند:

• درد قوس داخلی پا؛

• درد قسمت داخلی مچ؛

• خستگی پا هنگام ایستادن طولانی؛

• درد پاشنه؛

• تورم داخل مچ؛

• احساس ضعف پا؛

• دشواری در راه رفتن یا دویدن طولانی؛

• ساییدگی نامتقارن کفش؛

• کاهش توانایی ایستادن روی پنجه.

در مراحل پیشرفته PCFD ممکن است درد به قسمت خارجی مچ نیز منتقل شود، زیرا تغییر شکل پا باعث فشار غیرطبیعی روی ساختارهای خارجی می‌شود.

کف پای صاف معمولاً اورژانسی نیست، اما شرایط زیر بهتر است بررسی شوند:

• ایجاد ناگهانی کف پای صاف در بزرگسال؛

• درگیری فقط یک پا؛

• درد مداوم یا شدید؛

• تورم قابل‌توجه داخل مچ؛

• ضعف در ایستادن روی پنجه؛

• سفت شدن پا؛

• بی‌حسی یا ضعف عصبی؛

• تغییر سریع شکل پا؛

• بروز علائم پس از ضربه مهم.

اگر بعد از آسیب شدید، تحمل وزن امکان‌پذیر نیست یا تغییر شکل واضح پا ایجاد شده است، ارزیابی سریع‌تر ضروری است.

شلی طبیعی رباط‌ها

در کودکان و بعضی بزرگسالان، انعطاف‌پذیری بیشتر رباط‌ها باعث می‌شود هنگام تحمل وزن قوس پا پایین بیاید.

این حالت ممکن است خانوادگی باشد.

اختلال تاندون تیبیال خلفی

آسیب یا نارسایی تاندون تیبیال خلفی یکی از عوامل مهم در کف پای صاف اکتسابی بزرگسالان است.

درد و تورم ابتدا ممکن است در قسمت داخلی مچ ایجاد شود و سپس قوس پا به‌تدریج پایین بیاید.

اختلال رباط‌ها

رباط‌هایی مانند Spring Ligament در نگه داشتن قوس پا نقش دارند. آسیب و کشیدگی این رباط‌ها می‌توانند در ایجاد PCFD نقش داشته باشند.

کوتاهی عضلات ساق و آشیل

سفتی عضلات پشت ساق و محدود شدن حرکت مچ می‌تواند نیروهای بیشتری به قسمت میانی پا وارد کند و در افراد مستعد علائم را تشدید کند.

چاقی

وزن بالاتر فشار مکانیکی بیشتری به پا وارد می‌کند و می‌تواند درد کف پای صاف را تشدید کند.

در کودکان نیز ارتباطی بین اضافه‌وزن و شیوع بیشتر کف پای صاف گزارش شده است.

آرتروز

آرتروز مفاصل پا و مچ ممکن است باعث فروپاشی قوس و ایجاد کف پای صاف سفت شود.

اتصال استخوان‌های پا

در Tarsal Coalition دو یا چند استخوان پا به‌طور غیرطبیعی به یکدیگر متصل‌اند.

این حالت معمولاً باعث کاهش انعطاف‌پذیری پا می‌شود و می‌تواند در کودکان بزرگ‌تر یا نوجوانان با درد و کف پای صاف سفت ظاهر شود.

بیماری‌های عصبی ـ عضلانی

برخی بیماری‌های عصبی یا عضلانی نیز می‌توانند تعادل نیروهای عضلات پا را تغییر دهند و باعث تغییر شکل شوند.

مواردی که ممکن است با احتمال بیشتر کف پای صاف علامت‌دار یا اکتسابی همراه باشند شامل:

• سابقه خانوادگی؛

• اضافه‌وزن؛

• افزایش سن؛

• آسیب تاندون‌های پا؛

• برخی انواع آرتروز؛

• دیابت و برخی بیماری‌های زمینه‌ای؛

• مشکلات عصبی ـ عضلانی؛

• کوتاهی آشیل یا عضلات ساق.

داشتن این عوامل به معنی ایجاد حتمی کف پای صاف نیست.

در بیشتر موارد خیر.

کف پای صاف انعطاف‌پذیر بدون علامت معمولاً یک تنوع طبیعی ساختمان پا محسوب می‌شود.

مهم‌تر از ظاهر قوس، وجود یا عدم وجود:

• درد؛

• سفتی؛

• ضعف؛

• پیشرفت تغییر شکل؛

• و اختلال عملکرد

است.

کف پای صاف جدید و پیشرونده بزرگسالان شرایط متفاوتی دارد و ممکن است در صورت عدم درمان به تغییر شکل ثابت و آرتروز مفاصل پا منجر شود.

تشخیص معمولاً با معاینه انجام می‌شود.

پزشک پا را در حالت نشسته و ایستاده بررسی کرده و نحوه راه رفتن را ارزیابی می‌کند.

تست ایستادن روی پنجه

از فرد خواسته می‌شود روی پنجه بایستد.

در کف پای صاف انعطاف‌پذیر، قوس معمولاً دوباره تشکیل می‌شود و پاشنه به وضعیت طبیعی‌تری برمی‌گردد.

در کف پای صاف سفت این اصلاح اتفاق نمی‌افتد.

در فرد مبتلا به اختلال قابل‌توجه تاندون تیبیال خلفی، انجام Single Heel Raise یا بلند شدن روی پنجه فقط با یک پا ممکن است دردناک یا دشوار باشد.

تست جک

در Jack Test انگشت شست پا به سمت بالا برده می‌شود.

در کف پای صاف انعطاف‌پذیر، این حرکت معمولاً قوس داخلی را دوباره ایجاد می‌کند.

معاینه تاندون آشیل

میزان انعطاف ساق و تاندون آشیل بررسی می‌شود، زیرا کوتاهی این مجموعه می‌تواند با درد و تغییر مکانیک پا همراه باشد.

رادیوگرافی

در کودک بدون درد و دارای کف پای صاف انعطاف‌پذیر معمولاً نیازی به عکس وجود ندارد.

اگر درد، سفتی یا تغییر شکل قابل‌توجه وجود داشته باشد، رادیوگرافی در حالت تحمل وزن می‌تواند شکل و راستای استخوان‌ها و مفاصل را بررسی کند.

در بزرگسالان مبتلا به تغییر شکل پیشرونده نیز عکس‌های ایستاده اهمیت زیادی دارند، زیرا شدت واقعی تغییر شکل را هنگام تحمل وزن نشان می‌دهند.

MRI

MRI برای هر فرد دارای کف پای صاف لازم نیست.

اگر پزشک به آسیب تاندون، رباط، التهاب یا بیماری پیچیده‌تری مشکوک باشد، MRI می‌تواند اطلاعات بیشتری فراهم کند.

CT

CT بیشتر زمانی استفاده می‌شود که ساختار استخوان‌ها، آرتروز یا اتصال غیرطبیعی استخوان‌ها نیاز به بررسی دقیق داشته باشد.

آیا همه افراد به درمان نیاز دارند؟

خیر.

اصل مهم این است:

کف پای صاف بدون علامت معمولاً نیازمند درمان نیست.

هدف درمان در فرد علامت‌دار کاهش درد، افزایش توانایی فعالیت و جلوگیری از پیشرفت برخی تغییر شکل‌های اکتسابی است.

افراد علامت‌دار معمولاً از کفشی راحت با فضای کافی، پاشنه نسبتاً پایدار و قابلیت قرار دادن کفی بهره می‌برند.

کفش بسیار فرسوده یا نامتناسب ممکن است علائم را تشدید کند.

کفش خاص نمی‌تواند به‌تنهایی ساختار یک کف پای صاف انعطاف‌پذیر را برای همیشه تغییر دهد.

Foot Orthoses می‌توانند برای برخی افراد دارای کف پای صاف دردناک مفید باشند.

کفی ممکن است:

• قوس را هنگام فعالیت حمایت کند؛

• فشار را توزیع کند؛

• درد یا خستگی را کاهش دهد.

اما کفی در بیشتر موارد کف پای صاف را درمان دائمی نمی‌کند و قوس جدید ایجاد نمی‌کند.

در بسیاری از افراد، یک کفی آماده مناسب ممکن است کافی باشد و لزوماً همه افراد به کفی سفارشی گران‌قیمت نیاز ندارند.

تمرین در فرد علامت‌دار می‌تواند برای بهبود قدرت و کنترل پا و مچ مفید باشد.

برنامه ممکن است شامل:

• کشش عضلات ساق؛

• کشش آشیل در صورت کوتاهی؛

• تقویت عضلات تیبیال خلفی؛

• تقویت عضلات کوچک کف پا؛

• تمرین تعادل؛

• تقویت عضلات اندام تحتانی

باشد.

نوع تمرین باید با علت مشکل متناسب باشد.

تمرین نیز قرار نیست در فرد دارای کف پای صاف ساختاری الزاماً «قوس دائمی» ایجاد کند؛ هدف اصلی بهبود عملکرد و کاهش علائم است.

در فرد دارای اضافه‌وزن و درد پا، کاهش وزن می‌تواند بار مکانیکی روی پا را کاهش دهد و به کنترل علائم کمک کند.

این توصیه به معنی آن نیست که چاقی تنها علت کف پای صاف است.

برای درد کوتاه‌مدت ممکن است در افراد مناسب از استامینوفن یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی استفاده شود.

NSAIDها مانند ایبوپروفن و ناپروکسن برای همه مناسب نیستند و بیماری کلیوی، زخم یا خون‌ریزی معده، بعضی بیماری‌های قلبی، داروهای ضدانعقاد و بارداری باید در نظر گرفته شوند.

در مراحل اولیه، درمان می‌تواند شامل:

• کاهش موقت فعالیت‌های تشدیدکننده؛

• کفش مناسب؛

• ارتوز؛

• بریس مچ و پا؛

• فیزیوتراپی؛

• و کنترل درد

باشد.

اگر درد تاندون تیبیال خلفی شدید باشد، در بعضی بیماران ممکن است برای مدت محدود از بوت یا گچ زیر زانو برای کاهش فشار روی تاندون استفاده شود.

درمان زودهنگام اهمیت دارد، زیرا تغییر شکلی که هنوز انعطاف‌پذیر است معمولاً با روش‌های غیرجراحی بهتر قابل کنترل است.

بیشتر افراد به جراحی نیاز ندارند.

جراحی زمانی مطرح می‌شود که:

• درد و محدودیت فعالیت قابل‌توجه باشد؛

• درمان غیرجراحی کافی انجام شده ولی مؤثر نباشد؛

• تغییر شکل در حال پیشرفت باشد؛

• یا مشکل ساختاری مشخصی وجود داشته باشد.

نوع عمل به علت و انعطاف‌پذیری پا بستگی دارد.

Osteotomy به معنی برش کنترل‌شده استخوان و تغییر موقعیت آن است.

برای مثال، ممکن است استخوان پاشنه جابه‌جا شود تا راستای پاشنه و قوس اصلاح شود.

در بعضی بیماران نیز طول ستون خارجی پا تغییر داده می‌شود.

اگر تاندون تیبیال خلفی به‌شدت آسیب دیده باشد، ممکن است تاندون دیگری برای کمک به عملکرد آن منتقل شود.

این روش معمولاً به‌تنهایی کافی نیست و اغلب همراه اصلاح استخوان یا رباط انجام می‌شود.

در برخی PCFDها، رباط‌های حمایت‌کننده قوس مانند Spring Ligament نیز ترمیم یا بازسازی می‌شوند.

اگر ساق یا آشیل کوتاه باشد و حرکت مچ محدود شده باشد، ممکن است در بعضی جراحی‌ها طول این ساختارها اصلاح شود.

در کف پای صاف سفت و پیشرفته، به‌خصوص اگر آرتروز ایجاد شده باشد، ممکن است یک یا چند مفصل پا با Arthrodesis یا فیوژن ثابت شوند.

هدف اصلی در این شرایط ایجاد یک پای پایدار، متعادل و کم‌درد است.

اجماع متخصصان درباره PCFD نیز تأکید می‌کند که حفظ حرکت مفاصل در صورت امکان مطلوب است، اما در تغییر شکل‌های پیشرفته ممکن است برای ایجاد یک پای پایدار به فیوژن نیاز باشد.

در کودک دارای کف پای صاف انعطاف‌پذیر و بدون علامت:

• درمان لازم نیست؛

• کفش طبی برای ساختن قوس لازم نیست؛

• کفی برای اصلاح دائمی شکل پا لازم نیست؛

• جراحی توصیه نمی‌شود.

اگر درد وجود داشته باشد، درمان ممکن است شامل:

• کفش مناسب؛

• کفی برای کاهش علائم؛

• کشش ساق و آشیل؛

• فیزیوتراپی در صورت نیاز

باشد.

جراحی در کودکان به موارد نادر و شدید با درد و محدودیت مداوم که به درمان غیرجراحی پاسخ نداده‌اند یا دارای علت ساختاری مشخص هستند محدود می‌شود.

اگر کف پای صاف باعث ناراحتی خفیف می‌شود، می‌توان:

• مدت فعالیت دردناک را موقتاً کاهش داد؛

• از کفش راحت و متناسب استفاده کرد؛

• کفش‌های بسیار فرسوده را تعویض کرد؛

• در صورت کمک به علائم از کفی مناسب استفاده کرد؛

• تمرین‌های کششی و تقویتی تجویزشده را انجام داد؛

• پس از فعالیت دردناک از سرما برای مدت کوتاه استفاده کرد.

در صورت ایجاد درد جدید و مداوم، بهتر است قبل از شروع برنامه تمرینی شدید علت مشخص شود.

رژیم غذایی یا مکمل خاصی برای ایجاد قوس کف پا وجود ندارد.

تغذیه متعادل برای سلامت استخوان و عضله اهمیت عمومی دارد. در افراد دارای اضافه‌وزن، مدیریت وزن می‌تواند فشار وارده بر پا را کاهش دهد.

مکمل‌ها یا محصولات تبلیغ‌شده برای «ساخت قوس پا» شواهدی برای اصلاح ساختار کف پای صاف ندارند.

داشتن کف پای صاف بدون علامت به‌تنهایی به معنی وجود بیماری یا ایجاد حتمی مشکلات در آینده نیست.

به‌خصوص در کودکان، شواهدی وجود ندارد که کف پای صاف انعطاف‌پذیر و بدون علامت الزاماً باعث مشکلات بعدی اندام تحتانی یا کمر شود.

در مقابل، کف پای صاف دردناک، سفت یا پیشرونده می‌تواند الگوی حرکت پا را تغییر دهد و باعث مشکلات عملکردی شود و باید بر اساس علت درمان شود.

بسیاری از انواع کف پای صاف، به‌خصوص نوع انعطاف‌پذیر ارثی یا رشدی، قابل پیشگیری نیستند.

برای کاهش مشکلات ناشی از انواع علامت‌دار می‌توان:

• وزن مناسب را حفظ کرد؛

• شدت ورزش را تدریجی افزایش داد؛

• درد مداوم داخل مچ را نادیده نگرفت؛

• آسیب‌های تاندون و مچ را درمان کرد؛

• در صورت علائم از کفش مناسب استفاده کرد.

این سؤال به معنای «درمان» بستگی دارد.

اگر منظور تغییر دائمی شکل پا باشد، کفش، کفی و تمرین معمولاً شکل استخوانی یک کف پای صاف ساختاری را برای همیشه تغییر نمی‌دهند.

اما اگر هدف کاهش درد و بهبود عملکرد باشد، بسیاری از افراد با درمان غیرجراحی نتیجه خوبی می‌گیرند.

در موارد شدیدتر نیز جراحی می‌تواند راستای پا را اصلاح کرده و درد و عملکرد را بهبود دهد.

الزاماً خیر.

فردی که از کودکی کف پای صاف انعطاف‌پذیر و بدون علامت داشته است ممکن است در تمام زندگی مشکلی پیدا نکند.

اما کف پای صاف اکتسابی و پیشرونده بزرگسالان ممکن است در طول زمان شدیدتر و از حالت انعطاف‌پذیر به حالت سفت تبدیل شود.

مراجعه معمول

ارزیابی پزشکی مناسب است اگر:

• کف پا دردناک است؛

• مچ پا مرتب متورم می‌شود؛

• کف پای صاف جدیداً ایجاد شده است؛

• فقط یک پا درگیر است؛

• راه رفتن یا تعادل مشکل شده است؛

• کف پا سفت است؛

• فعالیت ورزشی محدود شده است؛

• ایستادن روی پنجه دشوار است؛

• کودک دارای درد مداوم یا کف پای صاف سفت است.

مراجعه سریع‌تر

اگر تغییر شکل پس از ضربه ایجاد شده، توانایی تحمل وزن به‌طور واضح کاهش یافته، ضعف یا بی‌حسی قابل‌توجه وجود دارد یا شکل پا در مدت کوتاهی تغییر کرده است، ارزیابی سریع‌تر مناسب است.

۱. کف پای صاف چیست؟
حالتی است که قوس داخلی پا هنگام ایستادن کاهش می‌یابد یا دیده نمی‌شود.

۲. آیا کف پای صاف بیماری است؟
نه همیشه. نوع انعطاف‌پذیر بدون درد در بسیاری از کودکان و بزرگسالان یک حالت طبیعی است.

۳. آیا کف پای صاف کودکان طبیعی است؟
بله. بیشتر کودکان خردسال قوس واضح ندارند و قوس معمولاً طی سال‌های اولیه کودکی شکل می‌گیرد.

۴. از چه سنی قوس کف پای کودک مشخص می‌شود؟
در بسیاری از کودکان قوس تا حدود ۵ سالگی یا کمی بعد واضح‌تر می‌شود.

۵. چگونه بفهمیم کف پای صاف انعطاف‌پذیر است؟
اگر هنگام نشستن یا ایستادن روی پنجه قوس دوباره ظاهر شود، معمولاً انعطاف‌پذیر است.

۶. آیا کف پای صاف کودک به کفی نیاز دارد؟
اگر بدون درد باشد، معمولاً خیر. کفی در کودکان علامت‌دار ممکن است برای کاهش ناراحتی استفاده شود.

۷. آیا کفی طبی کف پای صاف را درمان می‌کند؟
کفی ممکن است درد را کاهش دهد و عملکرد را بهتر کند، اما معمولاً قوس دائمی جدیدی ایجاد نمی‌کند.

۸. آیا کفش طبی می‌تواند قوس پای کودک را بسازد؟
شواهدی وجود ندارد که کفش مخصوص بتواند قوس دائمی یک کف پای صاف انعطاف‌پذیر را ایجاد کند.

۹. چرا کف پای یک بزرگسال ناگهان صاف می‌شود؟
آسیب تاندون تیبیال خلفی و رباط‌های قوس، آرتروز، ضربه و سایر تغییرات ساختاری از علل احتمالی هستند.

۱۰. PCFD چیست؟
Progressive Collapsing Foot Deformity اصطلاح جدیدتر برای گروهی از کف پاهای صاف پیشرونده بزرگسالان است.

۱۱. آیا ورزش کف پای صاف را درمان می‌کند؟
تمرین می‌تواند قدرت، انعطاف و عملکرد را بهتر کند و درد را کاهش دهد، اما الزاماً شکل ساختاری پا را تغییر نمی‌دهد.

۱۲. آیا کف پای صاف باعث درد زانو یا کمر می‌شود؟
کف پای صاف بدون علامت الزاماً باعث چنین مشکلاتی نمی‌شود. اگر درد وجود داشته باشد باید علت آن جداگانه بررسی شود.

۱۳. آیا کف پای صاف باعث معافیت از ورزش می‌شود؟
در بیشتر افراد بدون علامت محدودیت ورزشی لازم نیست. محدودیت باید بر اساس درد و عملکرد تعیین شود، نه فقط شکل پا.

۱۴. چه زمانی جراحی لازم است؟
معمولاً زمانی که تغییر شکل شدید و دردناک است و درمان‌های غیرجراحی مناسب نتوانسته‌اند علائم را کنترل کنند.

۱۵. آیا کف پای صاف بعد از جراحی کاملاً طبیعی می‌شود؟
هدف جراحی ایجاد پای متعادل، پایدار و کم‌درد و بهبود عملکرد است؛ نتیجه ظاهری و عملکردی به نوع و شدت تغییر شکل بستگی دارد.

• کف پای صاف به کاهش یا از بین رفتن قوس داخلی پا هنگام ایستادن گفته می‌شود.

• بسیاری از کودکان خردسال به‌طور طبیعی کف پای صاف دارند.

• کف پای صاف انعطاف‌پذیر و بدون درد معمولاً نیازمند درمان نیست.

• کفی و کفش مخصوص معمولاً قوس دائمی ایجاد نمی‌کنند، اما می‌توانند در افراد علامت‌دار درد را کاهش دهند.

• کف پای صاف سفت، یک‌طرفه یا دردناک نیازمند بررسی بیشتری است.

• ایجاد کف پای صاف جدید در بزرگسالان می‌تواند با PCFD و آسیب تاندون تیبیال خلفی و رباط‌های پا مرتبط باشد.

• معاینه در حالت ایستاده و تست ایستادن روی پنجه نقش مهمی در تشخیص دارند.

• رادیوگرافی تحمل وزن در موارد علامت‌دار یا تغییر شکل پیشرونده مفید است.

• بیشتر موارد با کفش مناسب، کفی، تمرین و فیزیوتراپی مدیریت می‌شوند.

• جراحی به موارد دردناک و شدید که به درمان محافظه‌کارانه پاسخ نداده‌اند محدود می‌شود.